Even resumeren: uit archiefdocumenten van het Franse leger is gebleken dat tijdens de Eerste Wereldoorlog een plan bestond om in Alaska sneeuwhonden te gaan ophalen en in te zetten op het Europese strijdtoneel. Een interessante denkpiste, ware het niet dat ook een eeuw geleden de bureaucratische molen bijzonder traag maalde.
Nadat het eerste deel van deze trilogie ons meenam naar de winter van 1914, bevinden we ons momenteel in de lente van 1915. De sneeuw aan het front is verdwenen en er is zowaar nog geen sneeuwhond te bekennen op de IJzervlakte.
Wel vindbaar tussen al dat nutteloze wapengekletter is een poel van intriges. Zowel militair, politiek als amoureus worden tal van spelletjes gespeeld, iets waar zowel de betrokkenen als de wereld om hen heen niet beter van worden.
Hoewel ergens fascinerend — zie wat dat betreft zeker en vast ook The West Wing — haalt het hier de vaart uit het verhaal. Waar het amoureuze gedoe enigszins aan Jules & Jim doet denken, loopt die vergelijking al snel mank wanneer Missie Alaska zich lamlendig richting einde voortsleept.
Wat in het eerste deel de kracht van de strip vormde — de bijna karikaturale karakters, het ruwe tekenwerk — blijkt nu eerder een struikelblok dan een troef. Eerder nog dan de vraag of de honden in kwestie ooit het Europese vasteland zullen bereiken, benieuwt het vooral of een en ander terug een zekere mate van opwinding met zich mee kan krijgen.
14-18 Missie Alaska lijkt immers van te veel walletjes tegelijk te willen eten. Te veel gepraat om een echt jongensboek te zijn, te weinig diepgang om zich te onderscheiden in de stroom uitgaven die elke maand door de uitgeverijen afgevuurd worden. Met een beetje geluk valt alles in het derde en laatste deel nog in zijn plooi, maar het lijkt twijfelachtig dat 14-18 Missie Alaska een onvergetelijke status zal weten te verwerven.
