Ex Hex levert het levende bewijs dat de mannelijke suprematie in de rockmuziek ronduit belachelijk is.
Frontvrouw Mary Timony is amper 44, maar haar biografie is nu al woeliger dan die van de meeste andere rocksterren op pensioen. Jarenlang slingerde ze met wisselend succes heen en weer tussen kwaaie bands en hoekige soloprojecten, tot ze aan het begin van de jaren 2010 met Wild Flag eindelijk haar draai gevonden leek te hebben. Helaas: de band bleek verscheurd tussen de Amerikaanse Oostkust en Westkust en na amper een album hield ook Wild Flag het voor bekeken. Enter Ex Hex, de band die de naam kreeg van wat misschien wel haar beste soloalbum was.
Aan Rips te horen, liggen haar beste jaren evenwel nog voor haar uit. In Ex Hex heeft Timony eindelijk een band gevonden waarin haar kwaliteiten en tekortkomingen netjes in balans blijven. Punk, glam, powerrock, vlagen postpunk: er is allemaal plaats voor, maar nooit eerder in haar carrière klonk het allemaal zo coherent en toegankelijk. “Radio On”: heerlijke female powerpop. “How You Got That Girl”: net de juiste verhouding tussen punk en FM-radio classic rock. The Men en Thee Oh Sees lijken af en toe hun intrede te doen in de garagesound waar Rips rijkelijk op teert, maar Ex Hex is een vehikel dat overtuigd probeert niet te veel te rammelen. De productie is strak maar niet gelikt, de songs wild rockend maar niet onstuimig.
Op lyrisch vlak is Rips geen hoogvlieger. De meeste songs zijn schoppen onder de kont van de idioten waar de drie vrouwen van Ex Hex te veel tijd mee hebben doorgebracht — niet altijd even vervaarlijk, maar door de band genomen wel rad van tong. Dat is op deze plaat evenwel nergens een probleem: Rips is duidelijk een album dat de directe, ongecompliceerde aanpak verkiest en keet schoppen ondergeschikt maakt aan lol trappen. Riffs en hooks vormen de steunmuren van de plaat. Wanneer Timony in “Don’t Wanna Lose” natrapt met “I thought you were a man of action / come on, baby, come on, give me a little reaction” let je vooral op de licht hese stem, het no-nonsensegitaarwerk en de drums die enkel de essentiële backbone verzorgen.
Ex Hex heeft meer dan een voet in wat Amerikanen zo onnozel riot grrrl noemen, maar dat hoeft niet in de weg te staan van melodische powerpop en zin voor gevoel en nuance. Dat is exact wat van “New Kid”, “Everywhere”, “Waterfall” en “Waste Your Time” zulke wervelende songs maakt: ze zijn to the point, kort, snedig, maar hebben ook het aanstekelijke van de beste seventiesrock bewaard.
Proefondervindelijk getest: Rips gedijt het best in de buitenlucht, of u nu in de auto zit of nood hebt aan een stevige looptraining — onze tijd op de 10km heeft nooit scherper gestaan. En we voorspellen dat u met deze plaat in de cd-speler ook moeiteloos de winter overbrugt. Ex Hex is, na Savages, onze nieuwe favoriete all-female rockgroep van de jaren 2010.
