Als er iets is dat verbaast aan Burger Records, het muziekbedrijfje dat gerund wordt door enkele stoners uit San Francisco, dan is het gigantisch tempo waarmee het label releases de wereld instuurt. Dat de rammelrock waarin het label gespecialiseerd is niet altijd eeuwigheidswaarde heeft, komt dan ook niet als een verrassing. Zo nu en dan zit er echter een heuse parel tussen de stortvloed aan platen en cassettes, zoals Soul Power, het pas verschenen debuut van Curtis Harding.
Al roept die aanvankelijk de nodige reserves op. Het lijkt een beetje een gimmick, met zijn titel die exact dezelfde is als die van de wonderlijke prent die Jeffrey Levy-Hinte draaide over een soulfestival in Kinshasa. Zelfs zonder die overeenkomst getuigt het van branie om je debuut Soul Power te dopen. Bovendien is er het keurmerk Curtis — al kan de man daar vast zelf niet veel aan doen — en bestaat er een overgestileerde Yves Saint Laurent-video voor single “Next Time”.
”Well I focus on my future”, stelt Harding droogweg vast in dat nummer en nu Soul Power hier al ettelijke weken het ontluiken van de zomer van een soundtrack voorziet, bestaat de neiging Harding bemoedigend gelijk te geven. You go, man!
Want laten we eerlijk zijn, deze plaat doet de schouders ophalen bij alle elementen van twijfel en duwt de luisteraar willens nillens een heerlijke groove onder de neus.
Harding komt dan ook niet helemaal uit het niets. Hij deed ervaring op met het gezelschap Night Sun en leerde het klappen van de zweep in de band van Cee Lo Green. Diens enthousiasme is zo nu en dan terug te vinden in nummers als “Surf”, al past Harding voor het al te gelikte karakter dat Cee Lo’s werk durft domineren.
Op Soul Power worden bovendien grondig verschillende paden bewandeld. “Heaven’s On The Other Side” drijft op een slome groove en een gitaarriedel zo subtiel funkend dat hij van Nile Rodgers afkomstig lijkt. “I Don’t Wanna Go Home” is dan weer een vintage garagerocker, terwijl prijsbeest “Keep On Shining” naast het beste werk van hedendaagse soul-peetvaders als Lee Fields en Charles Bradley kan staan.
Harding kent duidelijk zijn geschiedenis. Het spacy “I Need A Friend” verrast door op het einde even een echo van The Last Poets te laten weerklinken en het bijna tragische “Beautiful People” lijkt een commentaarstuk bij sociale veranderingen zoals die zich tijdens de hoogdagen van de soul voltrokken hebben — soms op niet al te subtiele wijze.
Harding staat echter zeer sterk in het hier en nu. Ondanks verscheidene knipogen naar het muzikale verleden waar hij duidelijk op voortbouwt, doet hij geen poging dat verleden opnieuw tot leven te wekken. Net zo min is Soul Power een verwaterde versie van wat iets dat ooit groots was. De plaat is daarentegen wél een interessant debuut, een eerste schot voor de boeg van een artiest die het in zich heeft met toekomstige tijdloze stuff op de proppen te komen en zo mettertijd, als buitenbeentje, uit te groeien tot een van de vaandeldragers van Burger. Voor zover hij dat vandaag al niet is.
