PIAS NITES 2014 :: John Grant + dEUS, 15 maart 2014, Thurn & Taxis

Nu u muziek gewoon gratis binnenhaalt via de schimmige achterafstraatjes van het internet, moet een platenfirma wel diversifiëren. En dus zet PiaS, de Belgische topindependent, al enkele jaren een eigen festival op poten dat het publiek ook in levende lijve laat ervaren wat voor straffe muziek het in huis heeft. Voor de vijfde editie kon het label met het jarige dEUS rekenen op een regelrechte klapper.

Maar eerst was er John Grant die top of the bill was op het tweede podium. Het publiek kwam maar mondjesmaat binnengelopen. Dat Girls in Hawaii in de andere zaal nog volop van jetje aan het geven was, was daar zeker niet vreemd aan, maar het was wat jammer. De rijzige Amerikaan verdient immers beter, zelfs al brengt hij geen hapklaar amusement.

Dit was Grants tweede optreden in België sinds Pale Greens Ghosts vorig jaar uitkwam. Afgelopen november op Crossing Border rammelde de set nog, maar wat hij ons nu voorschotelde was consistenter en ruwer. Ook de muzikanten speelden met meer flair, en volgden hun frontman perfect. Grants bariton klonk zuiver en deed wat hij moest doen: de haren op de armen overeind brengen. Teksten als “GMF” en “Black Belt”, die bol staan van zelfspot, cynische humor en (zelf)kritiek, werden met de nodige kracht en overtuiging gebracht, maar het contrast tussen stem en boodschap en de elektronische popdreunen daaronder kwam al eens te geforceerd over, en neigden veeleer naar wat eind jaren tachtig in betonnen bunkers allerhande was te horen.

Gelukkig was er af en toe een rustpauze aan de piano, zoals “Where Dreams Go to Die” die deden vermoeden dat John Grant het beste tot zijn recht zou komen in een good old unplugged sessie. Want hoe leuk die beats ook zijn, de teksten zijn nog steeds van primair belang, en die verdronken soms in het gedreun.

Een zaal verder liep dEUS in opener “Slow” ook even verloren in een vage geluidsbrij; een euvel dat je in de holle fabriek van Tour & Taxis altijd zult hebben. Dat bleef gelukkig niet duren; al in opvolger “Constant Now” zit alles plots wél goed, en de groep lost er meteen een strak “The Architect” na; meer Talking Heads kan het bijna niet worden, of David Byrne zou mee het podium moeten opstappen. Dat doet hij niet en hij wordt niet gemist; Tom Barman heeft er immers behoorlijk veel zin in zo blijkt. Dit lijkt op grote podiumhonger, een festivaldier dat eindelijk na een lange fletse winter uit zijn kooi is gelaten en naar de afmetingen van Rock Werchter snakt.

PiaS Nites kunnen vandaag echter volstaan, en met een gerodeerde band achter zich is het een eitje om hier te verpletteren. Vooraan staan met violist/multi-instrumentalist Klaas Janzoons, Barman, gitarist Mauro Pawlowski en bassist Alan Gevaert vier mannen ook visueel indrukwekkend te wezen. Janzoons immer druk in de weer, Barman soms drukdoend, dan weer op de achtergrond leidend, Gevaert ongenaakbaar opzij. En daartussen die Mauro: cooler dan een kudde ijsberen op de Noordpool, in onverstoorbaar slowmotion, alsof hij nog steeds gewoon staat te oefenen in zijn Koerselse slaapkamer. Het is zijn rol om “Instant Street” in de eindspurt te laten ontploffen, waarna de groep zich vol overgave mee verliest in een freak-out van jewelste, zodat je je vijf minuten later even in het haar krabt: was dit niet begonnen als allerlieflijkste liedje? Drie tellen later is de groep zich aan het verliezen in het oeverloze “Girls Keep Drinking”.

Daarnet even wereldband, nu stuurloze jamband; het is twintig jaar dEUS in een notendop. Want dat is wat Tom Barman en co dit jaar onofficieus vieren; de eerste twee decennia van debuut Worst Case Scenario, het soort klassieker zoals je er zelfs niet elke tien jaar één hebt in België. De groep verkiest om er geen woorden aan vuil te maken, en laat de plaat in zijn setlist opmerkelijk links liggen. Liever dist het een ondertussen bekende coverversie van Fleetwood Macs “Oh Well” op, waar de geest van John Bonham doorheen waart.

Het valt dan ook op dat dit het soort setlist is dat dEUS al een paar jaar brengt. Is dat erg? Niet echt; er valt geen millimeter af te dingen op de onstuitbare groove van “Fell Off The Floor Man” — mét grappig geïnjecteerd “Barbra Streisand” door Barman –, het orkestraal openbarstend “Keep You Close”, met Janzoons op klokkenspel — blijft meeslepend en “Nothing Really Ends” is zonder tegenspraak één van de mooiste nummers die in het afgelopen millennium in deze Lage Landen gepend zijn. Toch is het ook tijd dat de groep nu weer in beweging komt. Een nieuwe plaat lijkt nodig om te zorgen dat de dEUS niet ter plaatse blijft trappelen.

Dat zou immers zonde zijn, gezien het daverende uitroepteken waarmee de groep een punt zet achter deze PiaS Nites. “Sun Ra” opent een bisronde die crescendo gaat al op een woeste noot, “Theme From Turnpike”, met traditioneel bizarre interventies van Pawlowski, en een kolkend “Roses” volgen. En dan is alsnog “Suds & Soda” met gouden confettiregen als toemaatje; dan toch een beetje feest voor dat jubileum. Het mocht wel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − acht =