Madensuyu :: 29 november 2013, Handelsbeurs

Na vijf jaar wachten toonde het Gentse duo Madensuyu met Stabat Mater dat ze nog steeds een van de opmerkelijkste (rock)acts uit België zijn. Ook live blijven Stijn De Gezelle en Pieterjan Vervondel een markant gezelschap, getuige hun zinderende passage in de Handelsbeurs

Amper 34 minuten duurt de derde van Madensuyu, en toch is het een intense luisterervaring die je helemaal van je melk brengt, net als A Field Between uit 2006 en D Is Done uit 2008. De Gezelle en Vervondel zijn erin geslaagd om een middeleeuwse hymne op een meesterlijke, rauwe en intense manier in muziek om te zetten. De plaat draait enerzijds rond het tragische verlies van een kind, maar is anderzijds ook ode aan het leven. Wat ten slotte nog opvalt aan de plaat is het sacrale karakter — hoe kan het ook anders met zo’n albumtitel. Dat is ook live duidelijk te horen in “Give”, het meest toegankelijke nummer, en “Hush Hum”. Daarin zet een koorknaap een ijzersterke vocale prestatie neer. In de Handelsbeurs moeten we het echter doen met samples.

Madensuy neemt zichzelf doodserieus en lijkt ook tijdens optredens niets aan het toeval te willen overlaten. In opperste concentratie wordt een verschroeiend “Dolorosa”, waarin het tempo meteen hoog zit, ingezet. Met de ogen gesloten zelfs, want De Gezelle en Vervondel voelen elkaar na 21 (!) jaar samenspelen perfect aan. Die fantastische interactie wekt ook een intens sfeertje op gedurende het hele optreden. Maar was dat allemaal voldoende? Ja en neen.

Nieuwe nummers als “Mute Song” en “Ready I” — waarvan Stubru-adepten zeker zullen kokhalzen — zijn al even compromisloos als de teksten onverstaanbaar zijn, en getuigen van een soms iets meer minimale aanpak op Stabat Mater. Toch slagen ze er niet in om ons compleet omver te blazen. Misschien is de concentratie bij ons een beetje zoek door het iets te enthousiaste Gentse thuispubliek — je zou het bijna de spionkop van Madensuyu durven noemen. Want bij elke tempowisseling laat een of andere hysterische concertganger zich wel horen.

Het nummer dat het publiek wel volledig het zwijgen oplegt, is het overweldigende “Crucem”. De Gezelle lijkt eerst met dikke lagen synths de luisteraar te willen bedwelmen, vervolgens toveren de opzwepende drums van krachtpatser Vervondel en al even indrukwekkende samenzang kippenvel tevoorschijn. Zo nodig nog indrukwekkender is misschien wel “Days And A Day” dat aandoet als een intiem nummer, maar uitgroeit tot een intens hoogtepunt. Harmonie wordt constant afgewisseld met een brutaal gevecht tussen de twee muzikanten, want nadien gaat de geluidsstorm weer liggen voor “Haul In/High Tide”, voor een bloedmooi rustpunt.

Ook bij het duo moet de ontlading groot zijn, na het eerste deel van de show volgt al een dikke knuffel. Als toemaatje — nou ja, zeg maar genadeslag — volgt een reeks nummers van D Is Done. “Fafafafuckin” is zoals verwacht de splinterbom die in het gezicht uiteenspat. Tussen de drumsalvo’s van “Tread On Tread Light” herkennen we dan weer de spanning van Godspeed You! Black Emperor, duisternis van pakweg Joy Division en meedogenloze agressie van Sonic Youth, al blijven die referenties ruimschoots onvoldoende om Madensuyu te beschrijven.

Ook de emotionele climax “Time” kan tellen als muzikale therapie voor wie eens aan andere klanken toe is. Akkoord, Madensuyu houdt ons misschien niet een heel optreden in zijn greep, toch was de langverwachte thuismatch van het tegendraadse duo een overdonderende geluidstrip. Weinig rockbands in Vlaanderen die dit niveau kunnen benaderen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

14 + achttien =