In Memoriam Jeff Hanneman (1964-2013)

2 mei 2013 was weer een zwarte dag voor de metalwereld. Drie weken na het overlijden van Deftones-bassist Chi Cheng bezweek Slayer-gitarist Jeff Hanneman donderdag in een ziekenhuis in de buurt van zijn woonplaats Los Angeles aan de gevolgen van leverfalen. Hij was amper 49.

Of zijn dood iets te maken heeft met de vleesetende bacterie die hij in 2011 opliep na een spinnenbeet, waardoor hij bijna zijn rechterarm verloor, moet een autopsie nog uitwijzen. Bepaalde blogs linken zijn dood meteen aan zwaar alcoholmisbruik en beweren dat de Hanneman er de laatste maanden erg aan toe was. Begin van dit jaar werd nog duidelijk dat hij door zijn “ziekte” niet kon terugkeren naar Slayer. Dat alleen al moet je als gepassioneerd metalgitarist een rot gevoel geven.

Slayer was Hanneman zijn kind. Hij was het creatieve hart van de band en dé gitarist die de punkroots nooit het oog verloor — Black Flag en Dead Kennedys waren zijn dan ook zijn grote voorbeelden. Hanneman gaf zelden interviews en stond nooit in de schijnwerpers terwijl gitarist Kerry King altijd het gezicht van de band en woordvoerder was. Het belangrijkste is dat Hanneman nagenoeg alle grootste klassiekers van de band schreef: “Angel Of Death”, “South Of Heaven, “Raining Blood”, “War Ensemble”, “Die By The Sword”, “Dead Skin Mask”, noem maar op.

Jef Hanneman werd op 31 januari 1964 geboren in Oakland. Hij richtte in 1981 samen met Kerry King Slayer op. Eerst speelden ze samen met Chileens bassist Tom Araya en Dave Lombardo, geboren in Cuba, covers van Judas Priest en Iron Maiden op lokale feestjes, maar toen Hanneman vroeg “Waarom starten we niet een eigen band?” en King dat voorstel met “Fuck yeah!” repliceerde, was Slayer geboren. De band speelde zijn eerste echte optreden in 1982 en werd ontdekt door toenmalig journalist Brian Slagel, oprichter van het legendarische label Metal Blade. Op Metal Blade verschenen de eerste twee albums van Slayer. Derde plaat en Slayers grootste klassieker Reign in Blood, waarop Hanneman de meeste nummers voor z’n rekening nam, verscheen in 1986 via het grote Def Jam.

Maar Hanneman werd en wordt ook geroemd voor de extreem agressieve en donkere sound van Show No Mercy (1983) en Hell Awaits (1985. In tegenstelling tot andere beginnende thrashmetalbands vermengde Slayer veel meer punk met Britse heavy metal. Geen wonder dat geen enkele andere band begin jaren tachtig de intensiteit van Slayer benaderde. Daarmee was Hanneman al invloedrijk voor andere metalheads nog voor Reign in Blood werd geboren. “Rock-‘n–roll was nooit bedoeld om beleefd te blijven”, zei in Hanneman in 1988. “Led Zeppelin, Aerosmith waren niet beleefd. Ze zwommen tegen de stroom in. En zo willen we ook onze muziek doen klinken: rauw, agressief, zoals in het echte leven.

Het meeste controverse veroorzaakte Hanneman met “Angel Of Death”, een lied dat gebaseerd is op de gruwelijke daden van de Duitse kamparts Josef Mengele. Toen bekend werd dat Hanneman, net als Lemmy van Motörhead, een fervent verzamelaar was van nazirelikwieën uit de Tweede Wereldoorlog, beschuldigden critici hem van neonazisme. “We schrijven alleen maar verhalen, geen dingen die we echt doen of iemand anders willen aanraden. Neem bijvoorbeeld het nummer “Piece By Piece”, over iemand in stukken gekapt word. Voor ons is dat als een horrorfilm. Het is fun omdat het choqueert”, snoerde hij die critici meteen de mond in een ander zeldzaam interview.

Hanneman was tot aan zijn dood ook een groot fan van Heineken, Jägermeister, American footballteam Oakland Raiders en, uiteraard, punkmuziek. Wat de doodsoorzaak van de metalfreak ook is, de wereld is een van de meest invloedrijke metalgitaristen kwijt. Slayer zal nooit meer hetzelfde zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 2 =