Homs & Giroud :: Angelus

Een knoert van een midlifecrisis, huwelijksperikelen, puberend grut en nog wat geheimen in de familie: klinkt als voer voor een dodelijk vervelende weekendfilm. In het geval van Angelus lukt het Giroud net het verhaal recht te houden, geen klein beetje dankzij het magistraal tekenwerk van Homs.

Er was eens een mannetjesputter die door het leven ging als Clovis Chaumel. De ultieme grijze muis: saaie job, weinig tot geen interesses, met een leven op automatische piloot. Om een of andere reden loopt de muis een museum binnen en raakt daar, een mens maakt wat mee in musea, compleet van slag van het Angelus, een schilderij uit de negentiende eeuw van Jean-François Millet.
Een vreemd voorval, gezien de man nooit ook maar een greintje interesse getoond heeft in de kunsten.

En zo gaat de bal aan het rollen en zou zonder al te veel risico gesteld kunnen worden dat het Angelus de catalysator is die een joekel van een midlifecrisis doet losbarsten. Eentje die niet met een cabrio of Harley te lijf wordt gegaan, twee zaken die, hoe cliché ook, toch voor een stoot van opwinding kunnen zorgen in een leven vol sleur. Neen hoor, Clovis opteert voor een obsessie voor het verhaal achter een schilderij. Onderweg papt hij weliswaar aan met de leerkracht plastische opvoeding van zijn zoon — ook een stoot –, maar dan eerder heel voorzichtigjes.

Van het ene cliché komt het andere, gaande van ruzies met een jaloerse echtgenote tot conflicten met een puberzoon. Dan zijn er nog de familiegeheimen die onderhuids sluimeren en een donkere schaduw die Clovis met zich meesleept. Als de man zich eindelijk midlifecrisisgewijs een wagen aanschaft, is het een busje: het grijze pak heeft inmiddels immers plaatsgemaakt voor een hippie-achtig voorkomen dat moet suggereren dat Clovis een bevrijd mens is.

Er is geen reden om aan te nemen dat dat niet het geval is, maar het is niet voldoende om van Angelus een bijzondere strip te maken. Giroud vertelt een verhaal dat het niet moet hebben van zijn originaliteit en dat bij momenten vergezocht en ongeloofwaardig overkomt. Gelukkig is er Homs, die een en ander prachtig in beeld weet te brengen. Alleen is het jammer die tekeningen aan zo’n middelmatig verhaal vergooid te zien worden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =