“Hope” stond er beverig op het scherm te lezen toen Godspeed You! Black Emperor het podium opkwam. Toeval natuurlijk dat dat op de dag van de herverkiezing van Obama was; die openingsdrone gaat al eeuwen mee. Maar het paste wel: zelden klonk de muziek van het postrockensemble opgewekter en vitaler.
Het is ondertussen twee jaar geleden dat Godspeed You! Black Emperor uit de krochten der vergetelheid terugkeerde na een uit de hand gelopen sabbat van zeven jaar. Die reünietournee bracht hen toen ook naar ditzelfde Cirque Royale en wat we onthielden was een degelijk, maar ietwat gedateerd aanvoelend optreden, een applausrondje voor de fans dat weinig beloftes voor de toekomst inhield.
Hoe fout hadden we dat ingeschat! Die Godspeedtour anno 2010-2011 was opnieuw warmdraaien van wat roestig was, smeren waar nodig. Een periode die vorige maand eindigde met de plotse release van Allelujah! Don’t Bend! Ascend!, de onverhoopte vierde langspeler van het gezelschap. Daarop werden twee lange, krachtige nummers die al van voor de pauze meegingen aan elkaar gelijmd middels twee korte drones. En dat was dat: een korte, gebalde plaat.
Een plaat die de groep ook opnieuw energie heeft gegeven, zo blijkt. De Canadese groep vliegt er vandaag vierklauwens in en barst na die “Hope Drone” los in een furieus “Mladic”, één van die nieuwe oude nummers. Met de strijkstokken op de instrumenten wordt een dansend ritme getikt dat opbouwt in een opzwepende cadans. Nooit klonk Godspeed directer dan hier; flirtend met Oosterse strijkers laat het dat morose van postrock achter zich om te reiken naar de hemel.
Ook “Moya” voelt vandaag vredig aan, met een elegische strijkersintro die een zwoele zomerdag evoceert. Een eenzame Morriconegitaar doet de hete lucht trillen en dan barst het onheil los met beats als voetstappen van een verbolgen reus en een lyrische vioolpartij die ontspoort in een galopperende achtervolging en vervolgens toch weer uitloopt in een dans. Dit Godspeed is al lang niet meer van de apocalyptische landschappen, denk je dan.
Anders is echter “Behemoth”, een écht nieuw nummer dat nog niet werd opgenomen, maar op deze tour consequent elke avond wordt bovengehaald. Vijfenveertig minuten lang verkent Godspeed You! Black Emperor ietwat andere horizonten. Traag bouwt het nummer op, vér weg van alles wat met crescendo en hard-zachtdynamiek te maken heeft, zonder daarom ter plaatse te trappelen. Toch valt het al na een kwartier plat. Langzaam brandt het nummer op tot enkel resten nog nasmeulen. Weer een kwartier lang volgen niet meer dan scherpe metalige klanken; het geluid van een ruïne in puin. Tot daar in de finale toch weer iets van melodie uit groeit, als een fenix die herrijst uit de as.
Toch laat het nummer een onafgewerkte indruk na. De spanningsboog zit niet juist, het middenstuk doet de aandacht verslappen en het is met een zucht van opluchting dat uiteindelijk “Sad Mafioso” wordt onthaald; zowat het mooiste stuk uit “East Hastings”, één van de sterkste tracks van de groep. Een laatste desolate symfonie ontspint zich, een laatste keer rollen met de spierballen.
Vorige maand hadden we nog onze twijfels of Allelujah! Don’t Bend! Ascend! geen eindpunt was; een afscheidsbonus. Vanavond neemt die vraagtekens weg. Deze groep wil terug, is er terug klaar voor, en kan het nog. En zelfs in een wereld waar nemesis George W. Bush al lang vergeten is, is er nog plaats voor, want ook met “Hope” weet Godspeed You! Black Emperor duidelijk weg.
