Dave Stewart :: The Ringmaster General

Dave Stewart heeft zich steeds met, al is dat natuurlijk zeer subjectief, vrouwelijk schoon omringd. Waar iedereen het echter eens mee moet zijn, is dat dat vrouwvolk telkens over een stem van hier tot ginder beschikte. Na Annie Lennox bij Eurythmics, waarmee het allemaal begon, passeerden de meest uiteenlopende zangeressen. Nan Vernon bij The Spiritual Cowboys, Kara DioGuardi bij Plantinum Weird en Joss Stone bij SuperHeavy zijn de vrouwen waarmee hij het nog eens in een groep probeerde. Maar daarnaast hoorden we Stewart samenwerken met oa Sinéad O’Connor, Alison Moyet, Celine Dion, Stevie Nicks, Béyonce, Sarah McLachlan, Gwen Stefani en dan was er natuurlijk nog z’n ex Siobhan Fahey waarmee hij Shakespear’s Sisters wereldhit “Stay” schreef.

Op z’n vorig jaar verschenen The Blackbird Diaries hoorden we Stewart bijgestaan worden door Martina McBride, Stevie Nicks, The Secret Sisters en Colbie Caillat, waarmee hij duidelijk richting gaf aan de weg die hij aan ‘t inslaan was. Americana, country en blues waren hier de sleutelwoorden en hij leek ermee weg te komen. Nu verschijnt The Ringmaster General en deze zet de ingeslagen weg naar Nashville consequent verder. Het album werd zoals z’n voorganger opnieuw opgenomen in The Blackbird Studios en uiteraard draagt dat bij tot het algemene geluid van de plaat. Dezelfde groep muzikanten en technici zijn ook hier van de partij en meteen is het niet zo moeilijk te geloven waarom The Ringmaster General klinkt als . De vraag blijft echter waarom het dan zoveel slechter moet…

De cd opent met een chaotische jam waarbij Stewart en Joss Stone elkaar proberen te overtreffen als het op roepen aankomt. “I Got Love” heeft alles om typische country-blues te zijn, maar Stewart heeft er zijn draai aan. En dat had hij beter niet gedaan. Teveel instrumenten bijeen creëren niet de beste sfeer en vervelende vocalen maken van het nummer doodgewoon een slecht nummer. “Girl In A Catsuit” is in hetzelfde bedje ziek; veel herrie en chaos en lelijke stemmetjes op de achtergrond. Het nummer had nochtans dankzij de gitaar van Grieks-Australishce Orianthi zich kunnen onderscheiden van andere bluesnummers, nu onderscheidt het zich vooral door vervelende dissonante klanken.

“Slow Motion Addict No.2” doet z’n titel volledig eer aan. Het nummer kabbelt gezapig en gezapiger waardoor de aandacht erbij houden plots heel moeilijk wordt. Het helpt ook niet dat Stewart gewoon geen zanger is. Elke noot komt geforceerd over en hier en daar zit het ritme van de zangpartij volledig verkeerd. “Story Of Succes” en “You Took My Love” zijn ronduit slecht en de afsluiter “A New Song For Nashville” maakt helaas de belofte niet waar. Het klinkt in eerste instantie niet slecht, maar wanneer het achtergrondkoor zich komt moeien, wordt alle plezier uit het nummer gezo(n)gen.

Is het dan al wegwerpmateriaal? Gelukkig niet nee. Toevallig of niet maar net de drie echte duetten zijn de beste nummers op deze cd. “God Only Knows You Now” met Jessie Baylin is de Nashville-ballade bij uitstek en zij houdt Stewarts stem mooi op de achtergrond, waar hij eigenlijk heel mooi tot z’n recht komt. Met Alison Krauss brengt Stewart eveneens een ballade. “Drowning In The Blues” is beide stemmen op het lijf geschreven. Het wiegt heerlijk weg en Krauss’ viool tilt het nummer iets hoger dan de gemiddelde love-gone-wrong-tearjerker. Het hoogtepunt van de cd ligt echter bij en in het tweede nummer. “Just Another Fall” is een vrolijk upbeat relaas over hoe het allemaal bergaf gaat. Diane Birch die hier de vrouwelijke partij voor haar rekening neemt, klinkt hier bij momenten als Joan Osborne en zingt overtuigender soul en blues dan Joss Stone die teveel versieringen in haar zangstijl meent te moeten steken. Spijtig dat na dit nummer hetzelfde niveau niet meer gehaald wordt.

Dave Stewart heeft in z’n carrière van ruim drie deccennia al vaak de bal misgeslaan, wat voor iemand met zijn talent alleen mogelijk is wanneer je iets te vaak dingen uitbrengt. En we zullen dit met de mantel der liefde onder die categorie filen. De beste man bracht met The Blackbird Diarieseen zeer te pruimen album uit, en haalt dit nu onderuit door deze The Ringmaster General een jaar na dato te laten volgen. De kans dat er hierna weer iets anders volgt, is namelijk gezien de lijn van zijn carrière geheel te verwachten. We zijn vooral benieuwd, want deze laten we voor nu graag aan ons voorbij gaan.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

drie + acht =