Wij hadden het lijstje van Marquee-triomfanten die een album later door de mand zouden vallen op het grote hoofdpodium alvast uit de schuif gehaald, maar elke terughoudendheid bleek onterecht: Florence + The Machine slaagde erin de legendarische passage van 2010 quasi vlekkeloos naar de grote wei te vertalen.
Florence Welch heeft natuurlijk een paar goeie troeven in handen: haar weidse pathos en bezwerende drama kunnen niet groot genoeg zijn. Hoe groter de gebaren en hoe vuriger de blik, hoe liever ze het allemaal heeft. Maar of ze ver genoeg zou reiken om die hele wei te begeesteren zoals ze dat met de Marquee had gedaan, wilden wij nog wel eens zien. Na enkele minuten is het antwoord duidelijk: het rosse vuur van Florence raakt de achterste hoeken van de wei, en kan nog verder ook als het moet.
De fanbase van Florence + The Machine heeft trouwens gigantische proporties aangenomen sinds die doorbraak drie jaar geleden. Dat bewijst het feit dat hier vandaag geen enkele band met zo veel T-shirts vertegenwoordigd is. Maar ook de reactie wanneer Florence het met groteske glasramen aangeklede podium betreedt, maakt dat heel duidelijk. Honderden geschreven boodschappen gaan de lucht in, richting podium gestuwd door het gejuich en gegil van hun auteurs.
Gehuld in een lang maar diep uitgesneden zwart kleed, barst Florence van bij opener “Only For The Night” van de energie. Ze wisselt voortdurend van rol; het ene moment verklaart een sexy prinses ons de liefde, het andere krijgen we een furieuze preekster over ons heen. Als een ballerina staat ze bij momenten te dansen op het podium, als een bezetene loopt ze tussen de menigte door. Het lijkt er even op dat de act nóg groter is geworden dan de muziek, maar Florence blijft tijdens al dat rondhuppelen opvallend toonvast. Zonder dat die enorme stem nog maar een fractie aan impact prijsgeeft.
Wanneer Florence bij “Rabbit Heart” het publiek vraagt om iemand op de schouders te zetten en naast ons een frêle meisje haar twintig kilo zwaardere lief zomaar optilt, wordt duidelijk hoezeer Werchter uit Florences handen eet. Als een hogepriesteres tijdens de zondagse avondmis, zo bouwt ze publiekslieveling “Dog Days Are Over” geduldig op tot het enkele keren uitmondt in een apotheose van op en neer springende gelovigen.
Die triomf van 2010, waarvoor ze zich trouwens nog verontschuldigde omdat ze met een enorme kater op het podium stond, herhaalde Florence probleemloos. Switchend van furie naar euforie en terug, en met een ontzagwekkende stem, redde Florence + The Machine een flauwe zondag en hees de groep zich bij de hoogtepunten van deze editie.
