Ze hadden de riffs, de ritmes en de melodieën: geen wonder dat Torches Meanderthal in 2008 een van onze favoriete metalalbums was. Harmonicraft is een even groot feest, maar de passie is er een beetje van af.
Net voor de eerste luisterbeurt waren we misschien iets te euforisch. Dat “Kicking” de voorbode zou zijn voor een schitterende plaat, daar was geen twijfel aan. De eerste single is dan ook ongelooflijk verslavend, scheurend en groots: met andere woorden, alle adjectieven voor een magnifiek rocknummer.
We verwachtten dus opnieuw een album dat in een klap het beste van Boris (de stomende groove), Foo Fighters (de onweerstaanbare catchiness), Motörhead (de brute kracht) en Hüsker Dü (de intensiteit) samenvatte: iets als sludge met een poppy insteek, door de band zelf stonerpop genoemd. Wat ons betreft verdienen “Kicking” en “Snakes Are Charmed” inderdaad de stempel ‘meest opbeurende metal ooit’.
De rest van Harmonicraft is al veel minder memorabel. Van een overweldigende reeks beesten van nummers zoals op Meanderthal is geen sprake — u herinnert zich vast nog “Grenades”, “Healer” en “Across The Shields”? Er zijn bitter weinig momenten waarop je uit volle borst met Steve Brooks wil meezingen of de punch van weleer aan den lijve ondervindt.
Erger nog: het geheel wordt al gauw een beetje monotoon. En daar kunnen de magische hand van producer Kurt Ballou en hyperkinetische punknummers (“Walk It Off”, “Kiss Me Dudely” en “Sky Trials”) niets aan veranderen. De snellere nummers verheffen zich nooit boven het mediocre.
Net als op het grandioze tussendoortje Songs For Singles laat Torche pas op het einde zijn experimentele kant horen. Voor het titelnummer en “Looking On” lijkt gegrabbeld te zijn uit de discografie van Neurosis en de oude krautrockdoos.
Gelukkig zorgde de vleermuis die in het oog van Andrew Elstner urineerde, vorige maand voor wat ongewilde, hilarische promotie. Anders dreigde de Floridiaanse band op het Europese continent onterecht in de vergetelheid te belanden, en ondanks dit middelmatige Harmonicraft verdient Torche hier toch wat meer aandacht.
