Het zijn nozems, bij The Hickey Underworld. Was de titelloze debuutplaat al een geseling voor wie hen enkel kende op basis van single “Future Words”, dan is I’m Under The House, I’m Dying het zout in de wonde.
De nieuwe plaat is immers een smerige oplawaai, zo’n album waar doetjes wenend van in een hoekje kruipen. Een plaat om gehoorgangen te splijten en onschuldige zieltjes te bezoedelen. Hoewel, dat wil de band je toch graag laten geloven. In werkelijkheid valt het allemaal behoorlijk mee.
Wat niet wil zeggen dat I’m Under the House, I’m Dying een hapklare brok is. Maar eens je de band dit album live hebt weten brengen, openbaart zich een fijn rockplaatje waar weliswaar niet op een decibel meer of minder gekeken wordt, maar waar evengoed catchy stuff op te vinden valt. Daarvoor hoef je niet verder dan de openingstrack. Het ding mag dan wel “Untitled” als titel dragen, en een refrein hebben waarin de dood behoorlijk present is, dit is een waardige opvolger voor die vorige semi-hit “Future Words”: een melodieus en meezingbaar voor wie dat wil, luid en spannend voor de liefhebbers. Het lijkt wel een “enerzijds anderzijds”-nummer.
Ook “The Frog” laat The Hickey Underworld van een heel vriendelijke kant horen. Het nummer lijkt enigszins donker, maar heeft een ritme dat belachelijk aanstekelijk is én verslavend is tot en met. Meer zelfs, wie zich afvroeg hoe het nog zou zijn met Girls Against Boys, krijgt met dit nummer een soort van antwoord op zijn bord.
Tijdens “Whistling” is dan weer moeilijk niet aan Millionaire te denken. Het voortjakkerende, de gitaarcapriolen op de achtergrond: de heimwee naar Paradisiac wordt plots bijzonder groot, waarmee The Hickey Underworld ongewild een droef-euforische reactie weet los te weken. Ook niet slecht voor een bende lawaaimakers.
Wat welja, dat zijn ze natuurlijk wel. “Thierry” is bijvoorbeeld geen chanson waarin de protagonist door Parijs slentert, een hoofdknik naar een juffrouw maakt en pistolets gaat kopen. “Pure Muds” is evenmin het soort nummer dat zich opwerpt als meest voor de hand liggende soundtrack bij de aanstormende lente. Mooie zanglijn, dat wel. Ook in de rustigere nummers blijft frontman Younes Faltakh overeind, zoveel is duidelijk, wat perspectieven opent voor een alternatieve carrière, moest het mislopen met The Hickey Underworld.
“Pace Bario” van zijn kant is, welja, gemoedelijk. Geschikt voor het hele gezin, zowaar, zelfs als dat geen leden met gedragsstoornissen in de rangen tellen. Voor die laatsten zijn er andere uitwijkmogelijkheden. Zoals het titelnummer. Met zijn groovend ritme had die song een powerballad kunnen worden. Maar daar is anders over beslist.
Al bij al maakt dat van I’m Under The House, I’m Dying een best verteerbare tweede langspeler. Ja, het is er even inkomen, maar dat was het debuut evenzeer. Meer zelfs, wie die plaat zo nu en dan nog eens draait, zal zich hier zeker geen buil aan vallen. Want laat u niks wijsmaken, The Hickey Underworld, dat is popmuziek. Met een scherper randje dan wat vandaag in de hitparade staat, dat wel, maar toch: pop.
