Will
Sheff herinnerde zich correct dat het zo’n drie jaar geleden moet
geweest zijn dat hij voor het laatst in België stond. We durven
aannemen dat het door de doorheen de set genuttigde whisky komt dat
hij zich de precieze omstandigheden niet meer voor de geest kon
halen. Want hij was er die avond, in een Brugge-bij-herfsttij, niet
helemaal bij, gaf hij ootmoedig toe – iets wat overigens geen
enkele invloed had op de naar de hemel reikende kwaliteit van dat
optreden. Zijn land en de wereld stonden aan de vooravond van
vernieuwing, aspiratie en allesverzengende hoop. Nu, drie jaar
later, wordt alles fijngemalen door crises, en zijn
kredietbeoordelaars en negativisme troef. Dat Okkervil River die
wetenschap zelfs tijdens een niet doorlopend boeiende set perfect
aan de deur kan houden, is de grootste verdienste van de
band.
Er valt nauwelijks te ontkomen aan het feit dat ‘I Am Very Far’
niet het beste album van de Texanen is. Als vanzelfsprekend werd
aardig geplukt uit dat album, en hoewel het de betere nummers van
de nieuweling waren die de set haalden, misten we toch een aantal
absolute topnummers. Niet in het minst omdat ook veel oudere tracks
niet het beste van Okkervil River voorstonden.
En toch opende de band veelbelovend. ‘Wake And Be Fine’ is een
optimisme uitstralend startschot, en de bruisende energie waarmee
Sheff zijn band en zichzelf presenteerde, werkte meteen
aanstekelijk. De mokerdrums van het fantastische ‘For Real’ volgden
en stuwden de zaal meteen het zenit in. Dat de band even later
toonde hoe goed ze op elkaar is ingespeeld tijdens ‘The Latest
Toughs’, met een perfect stukje parlando, maakte het helemaal af.
Deze avond leek er eentje voor de annalen te gaan worden.
Helaas hield het midden van de set iets te veel van hetzelfde in.
Slepende ballads die enigszins ontluiken maar een mank voetje toch
niet kunnen verbergen waren legio. Okkervil River heeft er zo een
paar die we elke week wel eens beluisteren – ‘A Girl In Port’, ‘On
Tour With Zykos’, ‘Singer Songwriter’, ‘Plus Ones’ – maar koos met
‘Rider’, en ‘Your Past Life As A Blast’ niet onbegrijpelijk voor
nieuwer werk, en met ‘So Come Back I Am Waiting’ en ‘No Key, No
Plan’ voor minderwaardig ouder werk. Dat werd op zijn beurt wel
afgewisseld met het initieel wat drammerige maar uiteindelijk toch
fijn experimentele ‘We Need A Myth’, en eenvoudigweg steengoede
songs als ‘Lost Coastlines’ (die samenzang!), ‘Our Life Is Not A
Movie … Or Maybe (die passie!)’ en ‘John Allyn Smith Sails’ (dat
verhaal!). En dan hebben we nog geen symposium over ‘Pop Song’ of
thesis over ‘The Valley’ geschreven. Hou ons tegen!
Tijdens de bisnummers was het enthousiasme van het uitgelaten maar
niet altijd even respectvolle publiek overgeslagen op de band,
waardoor Ted Lucascover ‘It’s So Nice To Get Stoned’ als een
dronkemansgrap aandeed, en afsluiter ‘Unless It’s Kicks’ – nochtans
een dijk van een song – wel enthousiasmeerde maar inboette aan
kwaliteit en samenspel. Enkel gitariste Lauren Gurgiolo leek op dat
moment nog echt boven het cantussfeertje te staan.
Maar laat die bemerking niks afdoen van de intrinsieke kwaliteit om
een zaal in te pakken en iedereen een fantastische avond te
bezorgen die Okkervil River de hele avond bewees. Met zijn dubbele
meter en aanstekelijk dansen deed Sheff ons wat dat betreft niet
zelden terugdenken aan optredens van Tröckener Kecks of Pulp. Tel
de uitstekende band die het zestal muzikanten vormde en de kracht
van de songs die ze brachten daarbij op, en je bekomt een meer dan
geslaagde passage. De gratie waarmee Autumn Falls dergelijke bands
aanbiedt, is het vermelden overigens meer dan waard.
