Oathbreaker + Envy :: 22 oktober 2011, De Kreun

Met Oathbreaker en Envy op het programma baadde De Kreun zaterdagavond in de duisternis van intense hardcore. De West-Vlamingen speelden een ijzersterke thuismatch, maar de Japanners deden nog beter.

Na het wegvallen van La Dispute werd Oathbreaker als support gevraagd. Onze nieuwste hardcoretrots moest en zou de perfecte opwarmer voor Envy zijn. Net als de furieuze Japanners grossiert Oathbreaker in keiharde, sfeervolle hardcore; geen muziek om op te moshen, maar om je ogen te sluiten en je hoofd op te knikken. De sound van Oathbreaker vertoont raakpunten met donkere black en doom metal. Envy is dan weer beïnvloed door hysterische screamo en de cinematische postrock van Mono en Explosions In The Sky. Envy is al tien jaar lang een dominante speler in de independent hardcorescene. Oathbreaker maakt sinds de release van Maelstrom grote furore. Voorlopig lijkt niets een snelle opmars in de weg te staan.

Het verrast dan ook niet meer dat een relatief jonge band met amper een EP en een debuutalbum op zak een volledige set kan overdonderen. Drummer Ivo Debrabandere is een krachtpatser en speelt retestrak. Lennart Bossu strooit de vette riffs in het rond. Caro Tanghe hangt, bijna meditatief, met de lange haren over de microfoon en zit goed bij stem (pardon, krijs). Haar stemgeluid kan wel stukken hoger in de mix.

De setlist van Oathbreaker kan eigenlijk niet tegenvallen, zeker niet wanneer de band opent met het gitzwarte “Glimpse Of The Unseen” en afsluit met een oude beukschijf (“Shelter”). Tussendoor kunnen op ziedende nummers als “Origin” en “Hierophant” de nekspieren beetje bij beetje losgegooid worden, net als bassist Gilles Demolder non-stop doet. “Agartha”, een sferische brok melancholie voorzien van cleane vocalen, is een welgekomen afwisseling.

Zal Envy zijn set volstoppen met explosieve hardcore of dito postrock (zoals vier jaar geleden in Brussel)? Dat is de vraag die op uw dienaars lippen brandde. Eenmaal weggeblazen door “Worn Heels And The Hands We Hold”, uit de recentste plaat Recitation, overheerst een voorgevoel van een explosieve set, zwevend tussen rauwheid en emotie, hard en zacht, chaos en betovering.

So it goes. Envy kiest uit recente platen als Insomniac Doze en Recitation en het vergeten meesterwerk All The Footprints You’ve Ever Left And The Fear Expecting Ahead (2001), volgens enkele diehards hun beste album, telkens dé hardcorenummers die de intensiteit en het cinematische effect van postrock hebben. Dankzij de epische wall of sound en afwisselend vuurrode en blauwe belichting wordt De Kreun een uur lang meegezogen in een vernietigende draaikolk van tristesse, woede, depressie en wanhoop. Zanger-frontman Tetsuya Fukagawa en zijn gevolg hebben dan ook een livereputatie om u tegen te zeggen.

Passionele vocale uitbarstingen, lang uitwaaierende melodieën en complexe, emotionele breakdowns gaan als een rode draad doorheen de nummers. Toch krijgen we geen eenheidshoek op ons bord. De band schittert met cleane vocalen (“Scene”), spectaculair drumgeweld — we denken aan “0 and 1” — en zware post-hardcore (“Left Hand”). Vooral in dat laatste nummer zien en horen we Envy met majestueuze chaos ei zo na het podium afbreken.

Het slot kan niet beter dan met een geweldig en hartverscheurend “A Warm Room”. Het nummer vat de recentere Envy perfect samen. De screamo-invloeden zijn vocaal gezien nog heel sterk aanwezig, maar instrumentaal gezien staat de band voor bloedmooie, epische postrock. Een beeldschone, subtiele gitaarlijn straalt aanvankelijk een oorverdovende stilte uit, tot Fukagawa’s scherp gekrijs en een Mogwai-achtige gitaarrazernij — alsof een straaljager laag overvliegt — in de huid kerven. Een geïmproviseerd en al even ziedend stuk — wederom orkanen van noise en feedback — moet de trance nog wat verlengen, maar de wijzers van de klok doen ons ontwaken. Het zegt veel dat Envy treinwaarts blijft nazinderen. Tot op de volgende afspraak met hen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien + twintig =