Machine Head :: Unto The Locust

Slipknot en Machine Head zijn de enige loeiharde metalbands die tot dusver in de voetsporen van thrashgrootheden Metallica, Slayer en Megadeth traden. Ze konden de klasse-albums aan elkaar rijgen, grote arena’s uitverkopen en werden de nieuwe festivalheadliners. Machine Head slaagt er zelfs in om The Blackening, zijn meesterwerk uit 2007, te overtreffen en staat voortaan eenzaam aan de metaltop. De Metallica van onze tijd? We raken er steeds meer van overtuigd.

Airbourne, Volbeat en Avenged Sevenfold zijn ook drie kanjers die misschien nog meer in de mainstream bekend zijn, maar hun radiovriendelijke hardrock — toegegeven, het is eigenlijk heavy metal voor softies — staat mijlenver van de bestiale metal van bovenstaande bands, waarmee we niet willen zeggen dat ze niet op Graspop passen. Wel is de vraag waarom het van 2002 geleden is dat Machine Head op de Desselse metalhoogmis stond. Burn My Eyes maakte in 1994 van een jonge band plots een metallegende. Machine Head stond meteen met Sepultura en Pantera op het hoogste schavotje, klaar om ’mainstream’ Metallica af te lossen. Sepultura en Pantera hebben het jammer genoeg niet overleefd. Machine Head daarentegen doorstond wel een existentiële crisis. Het was pas na de komst van Phil Demmel (een keerpunt) en Through The Ages Of Empire (het album dat de band een tweede jeugd bezorgde) dat de carrière van de Oaklanders pijlsnel omhoog ging.

The Blackening gaf Machine Head een grote boost. In zijn thrashy metal zaten voortaan drie generaties metal verweven: de epische grandeur van Iron Maiden, de oeragressie van de oude Metallica en de moderne groove van een Killswitch Engage. Hier en daar sprak men zelfs van ’progressieve thrash’. Door drie jaar lang onafgebroken te toeren verstevigde Machine Head bovendien zijn verpulverende livereputatie. De vergelijkingen met het Metallica na Master Of Puppets waren niet ver weg. En toevallig of niet, net als Metallica twintig jaar geleden nam de brulboei-zanger zanglessen en werd voor de nieuwe plaat een andere studio gezocht. Welke thrashband durft tegenwoordig in Green Days JingleTown Studios binnenstappen? We zien het Exodus niet meteen doen. Maar verwacht daarom nog geen tweede The Black Album. Machine Head zal niet gauw airplay krijgen, maar bevestigt wel zijn arenastatus. Dus misschien hebben Flynn en co hun …And Justice For All geschreven, al is Unto The Locust grootser geproduced.

Machine Head klinkt progessiever dan ooit, net als Metallica anno 1988. Elk nummer op Unto the Locust neemt epische proporties aan. Wat dacht u bijvoorbeeld van scheurende arenametal? "The Darkness Within" is zonder twijfel het meest gesofisticeerde Machine Head-nummer ooit, een klassieker in wording. Robb Flynns songteksten, opgedragen aan zijn zoontjes, mogen dan wel cheesy zijn; het is een kathedraal van een nummer waarin vooral de zanger in het monsterlijk refrein hoge pieken reikt. Nog nooit klonk de stoere frontman zo veelzijdig en emotioneel. Machine Head blijft ook instrumentaal progressie maken, zonder een procentje minder Machine Head te klinken. Let bijvoorbeeld op de bijna Floydiaanse akoestische intro in het nummer, om nog maar te zwijgen van de a capella intro en doomy riffjes in "I Am Hell" of de blastbeats in "This Is The End".

Over Pink Floyd gesproken: eerst konden we onze oren niet geloven, maar in de catchy maar vermorzelende slottrack ("Who We Are") zit een kinderkoor verscholen. Met de krachtige samenzang van Flynn, bassist Adam Duce, Phil Demmels donderende riffwerk en Dave McClains machtige drums creëert Machine Head een haast bombastische sound. Ook "Be Still And Know" hoeft niet onder te doen en heeft een refrein om duimen en vingers bij af te likken, maar ook hier opnieuw formidabel riffwerk waarvoor de gitaarsectie ditmaal de mosterd haalde bij Joe Satriani en Iron Maiden.

De thrashers hoeven niet te panikeren. Machine Head heeft als vanouds een aantal hondsbrutale beukers in petto. U kent ze intussen wel: bulldozers van nummers die een ziedende agressie met een uitnodigende meezingbaarheid combineren. "I Am Hell" en "Locust" — dat worden zonder twijfel de nieuwe live-anthems — zijn stuk voor stuk headbangfestijnen; orgiën van riffs met non-stop blazende drums en een immer schuimbekkende (maar gevarieerd zingende) Flynn. Het blijft verbazen hoe goed een akoestische intro, melodramatische melodietjes, oeragressief maar gelaagd gitaarwerk, harmonische twinsolo’s, keiharde breaks én een meezingbare chorus in een song passen. Het beste voorbeeld is het geniale "This Is The End", een beetje de "Blackened" van Unto The Locust. Kan het nog vernuftiger en thrashier tegelijk?

Met amper één zwakker nummer ("Pearls Before The Swine") kan Unto The Locust terecht een moderne metalklassieker genoemd worden. In tijden waarin geen revolutionaire metalstijl tot stand komt en metalbands een synthese maken van verschillende subgenres is Machine Head een meesterband. De Bay Area-band evenaart meer dan ooit wat Metallica en Slayer in de jaren tachtig voor metalheads betekenden. Er is geen twijfel mogelijk: Machine Head zal in november Vorst Nationaal nogmaals Metallica-gewijs platspelen. En wie weet horen we binnen een paar jaar Machine Fucking Head op de radio?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien − een =