Jamie Woon + Yuko




AB, Brussel, 4 mei 2011

Dubstep? Schmubstep! Jamie Woon is een popidool. Wie
afgelopen woensdag waagde de ABBox binnen te wandelen, werd
overweldigd door de (procentueel gezien) massale aanwezigheid van
tiener- en iets oudere meisjes. Toegegeven, het nam nog geen Justin
Bieberproporties aan, maar het is niettemin opvallend wat twee
bescheiden hits op Studio Brussel met je fanbase kan doen – de
mannelijke lezers die nog geen lief hebben en er niet bij waren,
hebben vast en zeker een goede kans gemist. Maar ook ik verwachtte
een op zijn minst degelijke en aanstekelijke show. Woon blijft voor
mij namelijk een van de meest interessante jonge artiesten van het
moment.

Dubstep? Platte Belgenrock! Wie afgelopen woensdag waagde om
voortijdig de ABBox binnen te wandelen, werd overweldigd door de
openingsact, zijnde het Gentse Yuko. Helaas ging
het in dit geval niet om het soort fijne overweldiging, die je
krijgt wanneer er onverwachts iets geks of leuks gebeurt. Deze band
kon namelijk het publiek en mij niet echt bekoren. Lag het aan de
weinig verrassende songs, het gebrek aan een zekere podiumprésence
of de weinig steek houdende programmatie? Misschien wel voor een
deel aan alle drie. Punt is dat de sound van deze jongens geen
klein beetje flets afstak tegen het rijke en vooral slimme geluid
van de hoofdact.

Over naar Jamie Woon dan. Die kwam haast het
podium opgeslopen met zijn band. Ware het niet dat de zaallichten
doofden, niemand had het opgemerkt. Bedeesd glimlachend begon de
show dus een beetje aarzelend, waarbij twee synthesizers plus
bijbehorende macbooks, een gitaar, een akoestische drumkit en een
elektronisch drumpad toch al meteen zorgden voor dat mooie en
vooral volle geluid dat we reeds kennen van zijn debuutalbum. Jamie
zou overigens later zelf ook nog een aantal keer een gitaar ter
hand nemen en speelde de hele tijd met zijn stem, via een
aanzienlijk tafeltje effecten.

Enkele nummers ver kregen we met ‘Blue Truth’ een eerste
sleutelmoment, begeleid door goedkeurend geknik en geheupwieg van
het publiek. Ook nummers als ‘Spiral’ en ‘Spirits’ wisten een fijne
sfeer op te roepen. Donker maar verfijnd en traag maar doeltreffend
mengde popgevoelige R&B zich met donderende beats. Qua
lichteffecten en podiumstukken was er niet zo gek veel te zien. Het
grootste deel van de tijd werden enkele blauwgroene spots gebruikt,
die het podium eenzelfde gloed gaven als de albumcover van
‘Mirrorwriting’. Enkel bij ‘Night Air’ gingen op vraag van de
zanger ook de typische sterrenlichtjes branden, die de ABBox zoveel
gezelliger maken dan de grote zaal. Bij de eerste tonen van dat
nummer kwam trouwens ook eindelijk de grote verlossing voor de
meerderheid van het publiek, iets dat enkele nummers en een halve
bisronde later nog eens herhaald werd met ‘Lady Luck’.

Na een fijne avond, die ruimschoots op tijd werd afgerond, bleef ik
echter toch nog enigszins op mijn honger zitten. Langs de ene kant
liet Woon niet alleen vocaal, maar ook door zijn meer dan
behoorlijke gitaarspel zien dat hij heel wat in z’n mars heeft.
Bovendien was zijn band goed op hem en elkaar ingespeeld, wat
zorgde voor die mooie sound waarover ik het eerder al had. Langs de
andere kant zag je dat de man nog de ervaring en maturiteit mist om
een zaal als de AB volledig op z’n kop te zetten. Daarvoor was hij
te verlegen, te verdwaasd en te veel gefocust op de bühne, en te
weinig op zijn toeschouwers. Liefste Jamie, gelieve dus nog wat
ervaring op te doen en op z’n minst charmant te leren omgaan met
een grotere groep mensen zodat je er tegen Pukkelpop wel helemaal
staat.

‘Mirrorwriting’ is nu uit bij Polydor.

Meer
Jamie Woon

Meer
Yuko

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 + 3 =