Pharoahe Monch :: W.A.R. (We Are Renegades)

Niet de meest productieve rapper, die Pharoahe Monch. Terwijl het de laatste tijd in de hiphopwereld lijkt alsof een artiest de buitenwereld quasi non stop moet overtuigen van zijn aanwezigheid en relevantie, werkt Pharoahe Monch op zijn dooie gemak vier jaar lang aan een album dat nog geen vijftig minuten van uw kostbare luistertijd inneemt.

Voor zijn vorige plaat Desire nam de rapper uit New York, vroeger één helft van het legendarische duo Organized Konfusion samen met Prince Po (wiens solocarrière onterecht lijdt onder zware onderpromotie), zelfs acht jaar de tijd, dus we mogen al van geluk spreken dat er nu reeds een nieuwe Monch in de winkel ligt. Het nadeel daarbij is dat W.A.R. (We Are Renegades) niet zo’n opvallende stijlverschuiving is zoals Desire dat was in vergelijking met Monch’s solodebuut Internal Affairs. Was die laatste namelijk een hard beukende plaat met een vrij klassieke, maar intelligent gebrachte hiphopthematiek, dan was Desire daar de subtiele tegenhanger van; tekstueel een klein meesterwerk over de verschillende soorten verlangens die mensen in hun leven koesteren, met helaas hier en daar een nogal magere productie.

Met W.A.R. bouwt Monch in grote mate verder op het geluid van Desire, een soort geactualiseerde vorm van de klassieke New Yorkse hiphopsound van eind jaren negentig, voortgebracht door een mix van gevestigd (Diamond D, Marco Polo, Exile) en opkomend (Samiyam, M-Phazes, Mike Loe) productietalent. Tekstueel is het dan weer een voortzetting van een bepaalde thematiek op Desire, namelijk die van een gepolitiseerde Afrocentrische wens tot vrijheid en erkenning van gelijkheid. Het meest duidelijk valt dit te horen in “Clap (One Day)” waarin Monch een van zijn indrukwekkendste prestaties van de plaat neerzet en rapt dat “we went from niggers to porch monkeys/to negros to blacks/back to niggers again/but niggers is still hungry”. Ook in het naar gospel neigende “Let My People Go” speelt Monch de rol van voorvechter van burgerrechten met zelfs een handvol intertekstuele referenties naar Martin Luther King. Daarnaast is ook het hele idee van een overheid die niet de belangen van de bevolking, maar die van een selecte klasse verdedigt, sterk aanwezig in het gedachtegoed van nummers als “Calculated Amalgamation” en “The Grand Illusion (Circa 1973)”.

Het is een thematiek die Monch en veel andere rappers al lange tijd bezighoudt, en dat zorgt ervoor dat W.A.R. over het algemeen meer een consistente dan een echt originele plaat is. Op zich is daar geen enkel probleem mee, originaliteit verwachten we al lang niet meer bij de meeste hiphopreleases, alleen is er natuurlijk het feit dat Monch met vorig werk zichzelf steeds heruitvond waardoor hij terecht gerekend wordt tot een van de meest inventieve mc’s die vandaag nog actief zijn. Monch heeft dan wel het miniem productieprobleem van Desire weggewerkt met W.A.R., helaas lijkt dat ten koste te zijn gegaan van de tekstuele toppen die hij op die vorige plaat scheerde. Bovendien wordt het thema iets te veel in de verf gezet met de nogal overdreven dramatische intro “The Warning”.

Meer dan detailkritiek is dat echter niet, want over het algemeen is W.A.R. een uitstekend album, met een indrukwekkende schare producers die werkelijk het beste uit de kast heeft gehaald om Monch te ondersteunen. In “The Grand Illusion (Circa 1973)” wordt zelfs King Crimson’s “In The Court Of The Crimson King” gesampled door productieteam Fyre Dept, en dit op een wijze die Kanye Wests gebruik van een gelijkaardige sample vorig jaar op zijn veelbejubelde plaat My Beautiful Dark Twisted Fantasy ver overstijgt. Een vroeg hoogtepunt op de plaat is ook “Evolve”, waarop Pharoahe Monch wat klassieke mc skills toont over een subtiele beat opgebouwd rond een pianothema en een engelachtig koortje.

Pharoahe Monch heeft zich doorheen de jaren een sterke positie kunnen verzekeren binnen de hiphopwereld door zich volledig in te zetten voor kwaliteit boven kwantiteit. W.A.R. mag dan wel de minste van zijn drie soloplaten zijn, reden tot klagen is dat nog niet, want zelfs een matige Pharoahe Monch plaat staat boven het gros van wat doorgaans in de hiphopwereld wordt uitgebracht.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

11 − drie =