Wichita 2011
V2
Laat die dikke sjaals voor wat ze zijn en ontdoe u van uw
oversized wollen truien. U kan deze week uw lichaamstemperatuur op
punt houden met het hartverwarmende debuut van Cloud Nothings,
né Dylan Baldi. En dat het album iets zuiverder klinkt dan
de eerder verschenen, behoorlijk budgetvriendelijk opgenomen
singletjes en EP, doet gelukkig niet af aan de kracht van de songs.
Punkrockattitude? Check! Teenage angst? Bingo!
Cojones? Reken maar van yes!
De nummers op ‘Cloud Nothings’ doen vermoeden dat de band
bestaat uit een horde prille en bronstige twintigers. Ondanks het
overweldigende livegevoel werden alle instrumenten echter
bespeeld/misbruikt door Baldi zelf. Na het resultaat eenmaal
beluisterd te hebben kan je dan ook niet ontkennen dat de man in
het bezit is van enig talent.
In de traditie van groepen als The Gaslight Anthem
en Les Savy
Fav volgen de energieke en instant meezingbare refreinen elkaar
op. De simpele maar efficiënte riffs worden daarbij zo snel en
doelgericht op je afgevuurd, dat zelfs de Ramones anno 1976 er
bleek van zouden uitslaan. En er mag daarbij, conform de regels van
de kunst, al eens lekker ge-oeh-oeh-oehd en ge
-ah-ah-ahd worden. Opener en kopstoot ‘Understand At All’ zet
dit mission statement al meteen mooi in de verf en ook
‘Not Important’ draait niet rond de pot.
Af en toe mag het tempo ook ietsje naar omlaag, zoals in ‘Forget
You All the Time’, wat de spanningsboog ten goede komt. Toch zijn
het vooral de stevigere tracks die de plaat boven de middenmoot
tillen. Uitschieters zijn dan ook het prachtige ‘Nothing’s Wrong’
en hekkensluiter ‘All The Time’. Heel af en toe valt Cloud Nothings
ten prooi aan ietwat clichématige akkoordenschema’s, zoals in de
strofe van ‘Heartbeat’. Maar dit bedekken we zonder peinzen met de
mantel der liefde. Want in een niche waar originaliteit sowieso al
een onmogelijke opgave is, slaagt Dylan Baldi erin om met een fris
geluid voor de dag te komen.
Gedurende een klein halfuurtje wordt je meegesleurd in de
leefwereld van een jonge Amerikaan. En zelfs zonder lang stil te
staan bij de teksten, voel je meteen waar het allemaal om draait.
Jongeren zullen zich dan ook onmiddellijk herkennen in ‘Cloud
Nothings’, terwijl de iets oudere luisteraars fijne herinneringen
kunnen ophalen aan een meer onbezonnen verleden. Het jaar is nog
maar pas begonnen en Cloud Nothings legt de lat al meteen bijzonder
hoog. Welke indierockers nemen de handschoen op?
