Youngblood Brassband + BRZZVLL

Feest
in het park te Oudenaarde, editie 2006, in de vroege avond. Dat
moet de laatste keer geweest zijn dat ik Youngblood Brassband live
aan het werk zag. En dat heeft zo zijn sporen achtergelaten in mijn
toen nog postpuberale leventje. Hun laatste album ‘Is That A Riot?’
was enkele maanden tevoren nog uitgekomen, de muzikanten hadden er
duidelijk zin in en het publiek liet zich volledig overweldigen.
Tel daarbij nog een pas ontluikende romance en een
scholierenleventje zonder zorgen, en je krijgt op zijn zachtst
uitgedrukt een geslaagde avond. In de vier jaar tussen die
fantastische dag en nu, brachten de Amerikanen geen nieuw werk meer
uit. Wel voerde hun lopende tournee hen vorige week naar De
Centrale. Vol heimwee en met torenhoge verwachtingen stond ik dus
ruimschoots op tijd klaar in de zaal.

Maar eerst was er nog BRZZVLL. Ik was pas nog
aanwezig op hun albumrelease en de toen
gemaakte conclusies kunnen rechtstreeks gecopypasted worden: strak,
groovy, bijzonder en botergeil, oftewel love making Music
voor de meerwaardezoeker. Bovendien waren de Antwerpenaren
zichtbaar meer at ease en leende deze zaal zich beter tot
de funky sound die zij voortbrengen. Jammer dat de gasten van
vorige keer – een prima Gregory Frateur en een fenomenale Joy
Frempong – er ditmaal niet bij konden zijn. Niettemin wederom een
klepper van formaat.

Wat later dan verwacht betrad Youngblood Brassband
het podium. Alvorens de show in te zetten, nam D.H. Skogen – MC en
snaredrumspeler van dienst – het woord, om ons te waarschuwen dat
het geluid ten allen tijde kon uitvallen. Tijdens hun soundcheck,
zo vervolgde hij zijn verhaal, begon een rood licht achter in de
zaal steeds vervaarlijk te flikkeren. Die lamp gaf aan dat de
volumegrens van de zaal overschreden werd en als zij dertig
seconden aan één stuk zou blijven werken, zou de stekker uit het
concert worden getrokken. Op minimumvolume begon de groep
vervolgens aan het optreden. Waarop de lamp af en toe toch begon te
flikkeren en zo een spelletje ontstond, waarbij het publiek zich
telkens onmiddellijk omdraaide als er een ietwat luidere passage
werd gespeeld.

Hoewel dit alles in het begin best grappig was, werd ook snel
duidelijk dat de heren zich geremd voelden in hun performance. Niet
dat er echt slechte momenten in hun set zaten, maar op een echte
ontploffing bleef het tevergeefs wachten. De rhymes van Skogen
toonden zich nog altijd vlijmscherp, maar slaagden er deze avond
zelden in te beklijven of te bezweren. Bovendien deden enkele
covers van oude bigbandklassiekers, ‘Bad’ en ‘Human Nature’ van
Michael Jackson, en ‘Gangsta’s Paradise’ van Coolio meer denken aan
een soort schooluitstapje door de muziekgeschiedenis dan aan een
oprechte appreciatie voor deze songs. Hoogtepunten waren er
gelukkig ook, zoals het immer fantastische ‘Brooklyn’ uit ‘Center.
Level. Roar’ en de titeltrack uit hun voorlopig laatste
plaat.

Vroegen we uiteindelijk de rekening, dan kregen we toch wat weinig
waar voor ons geld. Vervelend was Youngblood Brassband nooit, maar
een echt feestje bleek er dit keer jammer genoeg niet in te zitten.
Je kan het deels op de omstandigheden verhalen, maar niettemin
waren de nummers te vaak aan de slappe kant. Tot een volgende
herkansing doe ik het dus maar met die ene herinnering aan
vervlogen tijden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × 3 =