Interpol :: Interpol

Matador, 2010

Al wel even vroegen we ons af hoe de stand der dingen aan de
Amerikaanse Oostkust tegenwoordig is. Interpol had met ‘Turn On The Bright
Lights
‘ een welhaast definiërende homp stadsliteratuur had
uitgebracht, maar was dat elementaire al deels kwijtgespeeld op
Antics‘ en
was het volledig verloren op ‘Our Love To Admire‘,
enkele betere songs op beide albums niet te na gesproken (‘Evil’!
‘Slow Hands’! ‘Pioneer To The Falls’!). De misselijkmakende grap
die Julian Plenti was deed ons het slechtste vermoeden, maar ons
hippe mantra de laatste maanden (we delen het met de Belgische
politici) was: alles komt altijd goed.

Dat lingo klopt deels: de nieuwe Interpol is er namelijk een met
twee gezichten geworden. Er staan nauwelijks slechte nummers op
‘Interpol’. Geen zou gelogen zijn, want ‘Safe Without’ is misschien
een ideetje voor Julian Plenti 2.0 (die hier vervolgens niet
noodzakelijk uitgebracht hoeft te worden), en niet zelden gebeurt
het dat we gewag maken van een gemiste kans.

Opener ‘Success’ is zo an sich zeker geen slecht nummer en
alle ingrediënten die van Interpol Interpol maken zijn aanwezig,
maar het is wel Interpol zoals we het de laatste jaren willens
nillens zijn moeten gaan appreciëren: middle of the
road
Interpol zonder hoekige accenten en met slechts
artificieel opgeroepen verwondering. Plaats daarnaast het
zeurderige ‘Memory Serves’ – alsof Interpol de dadendrang dat hun
vroege werk zo kenmerkte verloren is – en u weet dat we
‘Interpol’-de-plaat aanvankelijk niet zo gunstig gestemd
waren.

Gelukkig zou ‘Memory Serves’ het laatste mindere nummer blijken, en
staat de helft van ‘Interpol’ vol met gewoon erg sterke moderne,
donkere rocksongs. ‘Summer Well’ is een naar ‘Antics’ neigende
song, hitgevoelig als ‘Slow Hands’, kwalitatief ergens tussen
‘Evil’ (en dat zegt heel veel) en ‘Narc’, maar tegelijk ook grauw
en vervaarlijk als ‘Turn On The Bright Lights’. ‘Try It On’ neigt
zowel vocaal als instrumentaal het meest naar dat vroege werk;
Banks forceert zijn stem voor één keer niet.

Het timbre is geüpdatet, maar dat stoort zelfs onze conservatieve
geest geen moment. Ook ‘The Undoing’ is een stevig nummer, dreigend
als een stoomtrein op een koude winternacht ergens te lande. Banks
is hoewel niet naturel toch goed bij stem, en hoewel de
please‘ kreetjes ons wat deden denken aan huis-, tuin- en
keukenthrillers als ‘Resident Evil’, valt slechts een kniesoor echt
over die spielerei.

Ook ‘Lights’ en ‘Always Malaise’ hebben hun kwaliteiten. Het ene
als ingehouden klasse met oprechte, zij het onderkoelde emoties,
gekenmerkt door stevig, immer pounding drumwerk van Sam
Fogarino (al gaat de song er wel uit met een sisser), het andere
als Banks die zijn ijle stemgeluid in de openingsstrofen
perfectioneert, al riskeert hij wel een vergelijking met The Killers, een
noodlot dat de band echt niet op zich wil afroepen.

Net als ‘The Lighthouse’ op ‘Our Love To Admire’, staat er met ‘All
Of The Ways’ een vreemde eend de bijt te sieren. Maar anders dan
het wat amateuristisch aandoende, willen-en-niet-kunnen op een cd
die eigenlijk die beschrijving symboliseert, is het experiment hier
wel enigszins zaligmakend, in die zin dat het aansluit bij de rest
van het album en – ruimer – het geluid waar Interpol symbool voor
staat. Mits wat meer geschaaf aan het eindproduct had Morricone’s
dreiging, want daar knipoogt Interpol toch ferm naar, beter tot
zijn recht gekomen. Maar van alle zijsprongen die Interpol kan
nemen is dit hun interessante road not taken. Met mate te
consumeren.

‘Interpol’ is niet de plaat geworden die we net als ‘Turn On The
Bright Lights’ nog maanden gaan uitdragen, maar het is wel een
album geworden waarop de band zich weer kan verzoenen met zichzelf.
Het zou ons alvast niks verbazen als de nieuwe nummers woensdag en
donderdag beter tot hun recht komen dan de stadionrock van
bovengenoemde plaat, ondanks de locatie, omdat ze zoveel beter
definiëren wat Interpol op zijn beste momenten is. Een meesterwerk
is ‘Interpol’ niet geworden, wel een opstapje in de goede
richting.

Interpol opent op woensdag 22 en donderdag 23 september voor U2
in het Koning Boudewijnstadion

http://www.interpolnyc.com/
www.myspace.com/interpol

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 4 =