Marina & The Diamonds

Je mag haar de Kate Bush van de eenentwintigste eeuw noemen, al kan
je haar evengoed bestempelen als de Britse Katy Perry van Griekse
origine of de exotische kruising van Tori Amos en Lady Gaga. Feit
is dat elkeen van bovengenoemde titels verwijst naar de voorliefde
voor pop die Marina Diamandis duidelijk koestert, maar ook naar de
eigenzinnige, zelfverzekerde manier waarop ze die overbrengt naar
haar publiek. De Brusselse Botanique kon er afgelopen dinsdagavond
over meespreken.

Een voorprogramma was er niet voorzien – de avond draaide enkel om
Marina, haar band, haar Diamonds (niet de band, maar de fans!) en
nog eens Marina. De zangeres die tweede eindigde in de race naar
BBC’s Sound of 2010 – enkel Ellie Goulding stak haar de loef af –
had er geen enkele moeite mee om de aandacht naar zich toe te
trekken. Het valt niet te ontkennen dat de Welshe wat haar looks
betreft niet te klagen heeft, maar dat was zeker niet de enige
reden voor haar opvallende optreden. Op YouTube zagen we Marina wel
eens in de fout gaan door haar wendbare stem iets te veel te laten
vibreren, maar dergelijke fratsen bleken in Brussel niet aan de
orde zijn. Integendeel, Diamandis liet haar stem als een pas
opgepoetste klok door de zaal weergalmen en legde zelfs de grootste
criticasters het zwijgen op.

Ook als entertainer liet de singer-songwriter zich gelden. Niet
alleen had Marina een heuse reeks aan attributen mee het podium
opgesleurd (bijvoorbeeld een pluche hamburger om de Amerikaanse
clichés uit ‘Hollywood’ nog wat kracht bij te zetten), de zangeres
koos er ook voor een kledingwissel door te voeren tussen de normale
set en de bisronde door. Speels, maar met zichtbare
professionaliteit manoeuvreerde ze van de ene kant van het podium
naar de andere, zwoel lonkend naar de strategisch gepositioneerde
fotografen in het publiek. Af en toe kon er zelfs een stukje
choreografie af.

En dan zijn er natuurlijk nog de songs. Van Marina’s debuutalbum
‘The Family Jewels’ passeerde zowat ieder nummer de revue en het
moet gezegd worden dat geen enkel van deze liedjes zou misstaan als
single. Allicht geruggensteund door de juiste producers heeft
Marina een formule gevonden die keer op keer blijkt te werken. Wat
de Welshe zangeres brengt, is pop pur sang – soms in een
smakelijke mix van hitparadepop, glam en new wave (‘Shampain’,
‘Are You Satisfied?’, ‘Oh No!’), soms wat subtieler en van de
bombast ontkleed (‘Rootless’, ‘Obsessions’). Voor laatstgenoemde
song en het iets donkerdere ‘Numb’ nam Marina plaats achter de
piano en werd de band even van het podium gehaald. Als pianiste
bleek Diamandis geen hoogvlieger, maar vocaal maakte ze enorm veel
goed.

Het enige minpuntje aan Marina’s optreden is het feit dat je haar
kan verwijten te weinig oprechte emotie in haar voordracht te
steken. Is de ambitieuze, assertieve vrouw op het podium de echte
Marina of verstopt ze zich achter een podiumgimmick? Eerlijk gezegd
kan het ons niet zoveel schelen. Het is ook niet zo dat de zangeres
nummers brengt die veel authenticiteit vereisen. Wanneer de Britse
zich aan het dramatische ‘Guilty’ waagt, hangt er overigens wel de
nodige onderhuidse spanning en vonkende elektriciteit in de
lucht.

Move over Kate, Lily, Amy en zelfs Ellie – Marina
Diamandis heeft zich bewezen als de meest toonvaste, meest
zelfbewuste, meest entertainende en meest veelbelovende zangeres
van de hele visvijver!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − een =