White Rabbits :: It’s Frightening

TBD, 2009

Na het veelbelovende debuut ‘Fort Nightly’ uit 2007, dat uitmondde
in een tour met Kaiser Chiefs, brengen de White Rabbits een
gloednieuw album uit met de weinig frivole titel ‘It’s
Frightening’. Deze groep van witte angsthazen vindt zijn oorsprong
in het Amerikaanse stadje Columbia in de staat Missouri. Ze
ontmoetten elkaar aan de plaatselijke universiteit en besloten hun
creatieve samenwerking verder te zetten in Brooklyn, New York. Voor
het nieuwe album kwam de productie in de handen van Britt Daniel
terecht, die sommigen zullen kennen van de groep Spoon. In
tegenstelling tot het debuutalbum werd ‘It’s Frightening’ bij TBD
Records uitgegeven, waar we onder andere ook Radiohead terugvinden.

Enigszins afwijkend van de meeste groepen hebben de White Rabbits
twee drummers ter beschikking om de muziek een energiek en
opwindend effect mee te geven. Dat wordt al snel duidelijk bij het
openingsnummer ‘Percussion Gun’. In een drietal minuten wordt de
luisteraar overdonderd met krachtige ritmes, al wordt al dat grote
geweld ook geregeld afgewisseld met een eenvoudige maar erg
aanstekelijke melodie. Zanger Stephen Patterson beschikt ook over
voldoende power – zonder in te boeten aan timbre – om nog
even een versnelling hoger te schakelen.

Deze korte krachttoer als intro belooft alvast veel goeds, maar de
hamvraag blijft natuurlijk of de White Rabbits erin slagen om een
gelijkaardig niveau aan te houden gedurende de rest van het album.
Bij ‘Rudie Falls’ en ‘They Done Wrong/We Done Wrong’ lijkt dit nog
enigszins te lukken: ook hier is de percussie nadrukkelijk aanwezig
en horen we een meer dan behoorlijke melodie, met dank aan een
voortreffelijke Alexander Even op de gitaar. Er is doorheen het
album een duidelijke punkrockinvloed te horen, maar de combinatie
met piano en (akoestische) gitaar geven de composities nog een
extraatje. Vooral de korte maar expressieve toetsaanslagen van de
piano blijven nazinderen.

Hierna krijgen we met ‘Lionesse’ een (kleine) vreemde eend in de
bijt: de stijl is een stuk duisterder – ook in vergelijking met hun
debuutalbum. Het geheel wordt echter gekruid met de typische
kenmerken die ook al in de andere nummers voorkwamen. Met ‘Company
I Keep’ krijgen we een rustig nummer voorgeschoteld, waarbij vooral
Patterson zowel tekstueel als muzikaal kan overtuigen. De uitlopers
van ‘Company I Keep’ zijn spijtig genoeg een klein beetje
voorspelbaar.

Het was wachten op ‘The Salesman (Tramp Life)’ om nog eens een
nieuwe uitschieter te horen. De sfeer zit vanaf de aanvang goed. De
muziek klinkt net als opener ‘Percussion Gun’ fris en opgewekt, en
biedt een vrij goed totaalbeeld van de eigen kenmerken van de
groep. Herkenbare maar erg genietbare rockmuziek, al blijft een
echte explosie op het einde uit. ‘Midnight and I’ grijpt terug naar
de meer bekende stijl en kan vooral rekenen op een uitstekend
tussenstuk met piano en gitaar.

Naar het einde van het album toe lijken de White Rabbits toch een
beetje moeite te hebben om de verwachtingen in te lossen. Zowel
‘Right Where They Left’ als ‘The Lady Vanishes’ zijn te braaf en
doen te veel denken aan de eerdere nummers. Allemaal net iets te
weinig om het lijf om écht ‘angstwekkend’ te zijn. Als afsluiter
krijgen we een pianostuk voorgeschoteld. Tot grote consternatie had
ik hier eerder een knaller van formaat verwacht. Er is weinig aan
te merken op het nummer, maar het past niet echt in het concept die
het album en andere nummers uitstralen. Een gemiste kans?

Met slechts een speelduur van 34 minuten is ‘It’s Frightening’
misschien net iets te kort om een verpletterende indruk na te
laten. Hoewel de groep met ‘Percussion Gun’ een geweldige
zomerplaat heeft, is het allemaal (nog) net wat te braaf en
voorspelbaar om echt te overtuigen. De weinige echte lichtpuntjes
zijn niettemin ruim voldoende om deze veelbelovende groep in het
oog te houden.

www.myspace.com/whiterabbits
http://whiterabbitsmusic.com/

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig − 13 =