WERCHTER 2009: Nine Inch Nails :: zondag 5 juli, Main Stage

Nine Inch Nails staat intussen voor de derde maal op Rock Werchter. De eerste keer in 2000 was dat een belevenis, want Trent Reznor was met de release van The Fragile net uit een diep dal gekropen. Deze derde is ook een belevenis, want volgens presentator Luc Janssen zou dit het laatste concert in België zijn.

Maar Reznor is al even van de drugs af, zowaar gelukkig verloofd, en het moet de man intussen zwaar vallen om live de waanzin waarmee hij groot geworden is,te blijven oproepen. Deze tour werd “Wave Goodbye 1989-2009” getiteld, dus allicht was dit de laatste kans om Nine Inch Nails live te zien. Reden temeer om er een extra lap op te geven, lijkt ons.

Reznor blijkt inderdaad in uiterst niets ontziende doen voor een afscheidstournee. Na een snoeihard “Terrible Lie”, volgt het zelden live gehoorde “Heresy”, waarna “March Of The Pigs” verpletterender klinkt dan ooit en Reznor met een smerig “Piggy” bewijst dat Nine Inch Nails ook sexy kan zijn. Op hoogst perverse wijze, dat spreekt.

Maar de Metallica-vloek slaat ook hier toe. Het voorste vak staat vol Metallica-fans die al in positie willen staan om een spat zweet van James Hetfield op te vangen. Na enkele songs werkt het gebrek aan animo in de voorste rangen ook Reznor op zijn zenuwen: “Lot of fucking Metallica fans in the audience tonight. But don’t worry, we won’t be on long. In the meantime we’re gonna make a lot of noise and piss you off”, klinkt het met een sardonische grijns. Een sneer die vanaf het tweede vak overigens op applaus onthaald wordt.

Met een cover van “I’m Afraid Of Americans” volgt een knap eerbetoon aan Reznors held en (wederzijdse) inspiratiebron David Bowie. Met “Gave Up”, “Wish”, “Suck” krijgen de fans nog enkele welgesmaakte snoepjes toegeworpen, tot Reznor ook zelf aankondigt dat dit allicht het laatste Nine Inch Nails-concert is dat we zullen zien. Met “Head Like A Hole” en een verscheurend mooi “Hurt”, zit de tijd erop en kunnen de Metallica-fans eindelijk ongestoord naar hun goden uitkijken.

Nine Inch Nails speelde een verpletterend concert, maar werd daarin ook weer vooral geholpen door songs die meer dan tien jaar oud zijn. Het siert Reznor dan ook dat hij ermee stopt voor Nine Inch Nails een trucje wordt. Dat het setdesign in tegenstelling tot de laatste passage op Pukkelpop extreem basic (wit licht in weliswaar vreemde opstellingen) was gehouden en de band al halfweg de tweede song in het zweet stond, onderstreept alleen dat dit een afscheidscadeau voor de fans was. Een festival als Rock Werchter is daar misschien niet de beste plek voor, maar toch: een doorheen een muur van distortion en elektronica gebruld “Merci Trent” is op zijn plaats?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijftien − dertien =