Hans Teeuwen zingt




Hans
Teeuwen behoeft eigenlijk geen introductie meer. De man uit Budel,
Noord-Brabant was jarenlang een van de meest succesvolle
Nederlandse cabaretiers, totdat hij er na een slopende ‘Industry of
Love’-tournee besloot een punt achter te zetten. Hij was er ‘even
klaar mee’, maar de cd’s en dvd’s van zijn vijf soloprogramma’s
vinden nog steeds gretig aftrek bij een breed publiek. Teeuwen
hield zich de laatste jaren onder meer bezig met optredens in
Engeland en het regisseren van een film, maar vooral met zijn
muziekcarrière. Dat hij ook toon kan houden, bleek al uit de
muzikale intermezzo’s tijdens de cabaretprogramma’s, maar ‘Hans
Teeuwen zingt’ is andere koek. Vergezeld door een geschoolde
jazz-band brengt hij bekende ‘standards’ uit het Great American
Songbook. Nummers die bij het grote publiek vooral bekend zijn in
de onnavolgbare versies van legendes als Lady Ella Fitzgerald,
Frank Sinatra en Billie Holiday. Om in hun voetsporen te durven
treden, is veel lef nodig, maar Teeuwen is er niet de man naar om
zich te laten imponeren. Van ‘Hans Teeuwen zingt’ kwam al een dvd
uit, en op een regenachtige avond kwam de Nederlander naar Brussel
voor een tweede Belgische concert.

Na een instrumentale introductie kwam Teeuwen onder luid applaus
het podium op, om meteen ‘Come Fly With Me’ te zingen. Mensen die
vooraf twijfelden aan de ernst van ‘Hans Teeuwen zingt’, werden
meteen op hun plaats gezet. Hans heeft uiteraard niet de weergaloze
stem van een Sinatra, maar dat neemt niet weg dat hij een van de
bekendste nummers ter wereld toch met een grote overtuigingskracht
vertolkte. Het is een cliché, maar Teeuwen blijft een rasperformer
die gemaakt is voor het podium. De typische dansjes, het grappige
maar subtiele accent, het was een plezier om naar te kijken. Maar
laat geen misverstand bestaan over Hans’ stem: die is het wel
degelijk waard om gehoord te worden.

En dan hebben we het nog niet eens over de fantastische band gehad.
Teeuwen weet maar al te goed dat hij ook hiermee goud in handen
heeft, en gaf zijn vijf muzikanten alle ruimte om zich van hun
beste kant te laten zien. Gitarist Jesse Van Ruller is, met een
overwinning in de prestigieuze Thelonious Monk Competition op zak,
misschien wel de bekendste naam van het collectief. Strak in het
pak werkten ze zich door de setlist, die bijna identiek was aan die
op de anderhalf jaar geleden verschenen dvd-registratie van ‘Hans
Teeuwen zingt’. Dat kan u jammer vinden, maar de set zat wel heel
goed in elkaar. Nummers als ‘Witchcraft’ en ‘The Lady is a Tramp’
gaven Hans de gelegenheid om al zijn expressiviteit kwijt te
kunnen.

De bisronde werd afgetrapt met twee eigen nummers. Het eerste was
een hilarische vertaling van het bij Teeuwen-fans algemeen bekende
‘Snelkookpan’. In deze jazz-versie heette het ‘Baseballbat’, en het
tekstuele hoogtepunt kunnen we u niet onthouden: ‘Grapefruit
juice, grapefruit juice, anal sex or poetry, it’s difficult to
choose’
! Dan volgde ‘Hallelujah, ain’t it great’, dat even
grappig en entertainend als ijzersterk was. Emblematisch voor de
hele avond.

Want ja, het moge duidelijk zijn dat dit een concert was om duimen
en vingers bij af te likken. Alleen jammer dat het deels parels
voor de zwijnen waren: veel mensen hadden blijkbaar geen boodschap
aan de jazz, en waren waarschijnlijk op de komiek Teeuwen
afgekomen. Zeker tijdens de ballads stoorde het voortdurende
gebabbel heel erg. Maar de kans is groot dat Teeuwen sommigen van
hen met dit geweldige optreden een mooie inleiding heeft gegeven
tot de onuitputtelijke schatkamer die het Great American Songbook
is. He filled our heart with songs, en hopelijk krijgen
nog veel andere klassiekers de Teeuwen-behandeling. Nu jij,
Philippe Geubels!

Meer afbeeldingen hier.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twintig + 8 =