Een vraag: kan een band die nauwelijks communiceert tussen zijn nummers, grossiert in dromerige, etherische songs die vaak een lange opbouw nodig hebben en bovendien gezongen worden in een taal die maar door een paar honderdduizend mensen wordt gesproken, een Main Stage bij valavond aan? Het antwoord: Sigur Rós zorgde voor het mooiste concert dat Werchter ooit gezien heeft.
Met het nauwelijks enkele weken oude Með suð í eyrum við spilum endalaust heeft de IJslandse band dan ook een plaat gemaakt waarop de groepsleden een modus vivendi proberen te vinden met de grotere schaal waarop de groep opereert. Vaak is die reactie: kleiner en akoestischer dan voorheen, maar evenveel keren omarmt de groep het stadionformaat.
Grappig hoe het publiek in opener "Sven-G-Englar" dat "Tjoo-tjoo" tevergeefs probeert mee te brullen (het resultaat lijkt nergens naar): dat krijg je natuurlijk ook als je een massa volk voor je hebt. De noisy chaos die "Ny Batteri" inleidt, legt hen al snel het zwijgen op. Als Sigur Rós speelt, dan verstomt het geraas. Het geroezemoes dat op een festival nu eenmaal nooit weg te denken is, versterkt de atmosfeer nog. Wat een te vrezen situatie leek, blijken nu de ideale omstandigheden. We hadden het nooit gedacht, maar een massafestival toont zich plots de perfecte plek om naar zweverige soundscapes-met-strijkers te luisteren waarboven een soort eunuch zijn mooiste engelenstem bovenhaalt.
Wat daarna komt is één groot hoogtepunt. "Glósóli" is een opmaat, "Sæglópur" een verdere aanzet. "Vid spilum endalaust" is het naar U2 neigende armwuifmoment bij uitstek en met "Hoppípolla/Með blóðnasir" wordt dit optreden een onmiskenbare triomf. Plaat na plaat wordt Sigur Rós hartverwarmender; vanavond was het zelfs ronduit hartverheffend.
Tot drie jaar geleden was Sigur Rós altijd een worsteling tussen schoonheid en duisternis, maar sinds Tàkk heeft die eerste overtuigend gewonnen. Na alle feestelijkheid wringt het nog steeds afsluitende "Popplagið" (van op het donkere ()) zelfs een beetje: dit soort doem werkt niet goed bij daglicht, maar dat hoeft ook niet: vandaag bleek dat Sigur Rós dit soort effecten niet meer nodig heeft. Al mag een béétje show nog altijd: het sneeuwkanon tijdens de leuke single "Gobledigook" (met massaal meegeklapte ritmes) is de kers op de taart.
Was het ook al ongelofelijke optreden dat de Sigur Rós twee jaar geleden in de Marquee gaf de catharsis, dan is dit er een van herontdekte vredigheid. Na alle woelige platen en worstelingen met toenemende populariteit, kan de groep nu gewoon goedgemutst genieten van wat gebeurt. Half augustus mogen ze zo Pukkelpop afsluiten. Dat festival kan nu al niet meer stuk.
