Baroness + Amen Ra + Battlefields



Organisatie Vk*

Als een mens net vier weken op zijn gat heeft moeten zitten om de
saaiste, sufste 18e eeuwse literatuur te blokken, is er
niets beter om de lichaamssappen terug te doen stromen dan een
avondje headbangen. Een donker, omgebouwd metrostation onder de
Brusselse spoorwegen en drie verschillende bands die een amalgaam
van underground metal derivaten te berde brengen, kan daarbij
verschrikkelijk goed helpen. Vooral als een van die bands als
Baroness door het leven gaat.

Dat is echter niet om te zeggen dat het dubbele voorprogramma niet
het vermelden waard was: Amen Ra is al meer dan gekend om hun
verpletterende liveverschijningen, maar het Amerikaanse
Batllefields moest, eenmaal op gang gekomen, zeker
niet onderdoen. Uit het verrre westen geïmporteerd door de bende
van Ra, schuimen ze tesamen nog even Europa af, en dat bracht hen
gisteren tot in de Récyclart – een zaal die qua sfeer en locatie
gemakkelijk de meest rebelse kraakpanden van de hele Vlaamse
‘scene’ overtroeft. Als openers van die avond gaf Battlefields
meteen te kennen dat ze zich van hun meest zware, overdonderende
kant zouden laten zien – hun meer sferische passages gingen helaas
ietwat verloren in het gedreun. Dat deerde echter weinig, aangezien
zowel de zanger als de gitarist begenadigd zijn van een stemgeluid
dat Beëlzebub groen zou doen uitslaan, en omdat vooral de latere
nummers in de set – waaronder het krachtige ‘Intimations of
Antiquity’- van inspirerende, melodieuze maar ook dreunende
baslijnen voorzien waren. Naar alle waarschijnlijkheid een band om
naar uit te kijken voor de toekomst.

Sinds de ietwat minder vlotte maar niet minder indrukwekkende set
in Theater Antigone in Kortrijk, is de set van Amen
Ra
wat veranderd in volgorde, maar tevens ook heel wat
vlotter en strakker geworden. Zo opende ‘Silver Needle.Golden Nail’
niet meer de set, maar haalden Colin en co. wat nummers uit de oude
set alvorens het nieuwe album weer op de voorgrond te brengen met
onder ander ‘De Dodenakker’ als hoogtepunt. Qua geluid zat alles
ook wat strakker dan in Kortrijk, en dat is dan ook iets waar men
zich bij de Vk*, en dus ook in hun aanverwante zalen, gelukkig
weinig zorgen over hoeft te maken. Amen Ra’s donkere geluid bleek
ook meteen het perfecte tegengewicht te zijn voor het meer
opzwepende showmanschap van Baroness.

Wie al eens naar Baroness‘ ‘Red Album’ geluisterd
heeft, kan onmogelijk weerstaan aan een kans om dit viertal eens
aan het werk te zien, al is het maar om met eigen ogen te kunnen
getuigen dat ze dit vakmanschap ook live kunnen leveren. Wie er
donderdag bij was, kan daarvan getuigen, en meer zelfs, want
zanger/gitarist (en huisschilder) John Baizley is een energiebom
die in z’n eentje genoeg ambiance levert om rusthuis De Gezapige
Zolder in lichterlaaie te zetten. Toen het optreden losbarste op de
tonen van ‘Rays on Pinion’, live nog net dat tikkeltje ruiger dan
op plaat, maakte ik mezelf meteen de belofte hun volgende optreden
in België absoluut en zeker mee te maken. Ik was er zelfs van
overtuigd dat ik hier geen band, maar de reïncarnatie van de
goddelijke Muze zag spelen. Die eerste vlaag van voodoo magie werd
pas doorbroken toen tijdens ‘Isak’ Baizley’s gitaar plots volledig
wegviel – alle lof gaat naar de band die daarna gewoon het nummer
volledig bleef doorspelen tot hij terug kon inpikken op het einde.
Hoewel het optreden hierdoor gereduceerd werd van Goddelijke naar
Gewoon Heel Goed (het viel ons plots op dat de tweede gitaar veel
te stil stond bijvoorbeeld) kon de avond sowieso niet meer stuk,
zeker niet na die geïnspireerde versie van ‘Grad’ op het einde. Dat
er maar weinig nummers uit de vorige platen ten tonele werden
gebracht (wij misten vooral ‘Cavite’) kan men berouwen, maar met
zo’n dijk van een plaat, die live nog heel wat krachtiger wordt,
nadert dat aan heiligschennis. Wij hopen in elk geval dat we de
jongens uit Savannah nog ettelijke keren op de betere podia mogen
zien verschijnen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 − 3 =