Explosions In The Sky + Dirty Projectors + Eluvium

Wanneer een band zegt dat al hun optredens in Brussel al fantastisch
zijn geweest en deze laatste daar nog de beste van was, dan staan
wij daar doorgaans nogal sceptisch tegenover. Toen deze woorden uit
de mond kwamen van Munaf Rayani, hadden we weinig moeite om hem te
geloven want wat Explosions In The Sky ons net had
gedemonstreerd was postrock met de grote P. Het Koninklijk Circus
zag EITS op hun best.

Eerst was het echter de beurt aan Matthew Cooper, de Amerikaan die
we beter kennen als Eluvium. Achter zijn Mac
gezeten bracht Eluvium ons licht bezwerende ambient, afwisselend op
piano of gitaar. Zijn vrij korte, melancholische pianosongs deden
behoorlijk klassiek aan. Eluvium op gitaar was een spel van loops
en effecten met een steeds stijgende complexiteit en intensiteit.
Opvallend was ‘Thoughts for Johann Pachelbel’ waarin het bekende
‘Canon In D Major’ fantastisch in de gitaarmuur van Cooper verweven
werd. Eluvium bleek een ideale opwarmer, al had iets meer variatie
best gemogen.

Dirty Projectors is het New Yorkse viertal
opgebouwd rond Dave Longstreth. Dirty Projectors is zo’n band waar
je voor of tegen bent. Op zijn zachtst uitgedrukt kunnen we zeggen
dat we niet echt voor zijn. Juister is het misschien te zeggen dat
we na anderhalve song liever de bar hadden opgezocht maar
plichtsbewust als we zijn, deden we de pijnlijke rit van veertig
minuten uit. De Amerikanen maken erg chaotische indierock waarbij
de zeer plotse en korte drumuitbarstingen, de luide en weinig
harmonieuze backings van bassiste Angel en gitariste Amber en de
vaak wanordelijke songopbouw erg storend overkwamen. We bewonderen
het lef van de band om iets anders te proberen en als experiment
kunnen we dit nog waarderen maar we hadden liever songs
gehoord.

Er is al veel geschreven over de teloorgang van postrock as we
know it
en het belang van Explosions In The
Sky
in het ontstaan van de standaard van de laatste jaren.
De Texanen hebben met hun laatste ‘All of a
Sudden I Miss Everyone
‘ niet het niveau van hun voorgaande werk
bereikt, maar wat ze in het Koninklijk Circus brachten, verstomt
elke kritiek.

Omdat dit geen promotietournee is voor hun laatste full album, kon
EITS rustig plukken uit hun vier platen. Hierbij kwam de nadruk te
liggen op ‘The Earth Is Not A Cold Dead Place‘ (2003), volgens
velen nog steeds hun sterkste. EITS begon eraan met ‘First Breath
After Coma’, zeker niet hun beste nummer maar het is een ideale
opener omdat alles relatief rustig blijft in afwachting van heviger
gitaar- en ander geweld. Ook het daaropvolgende ‘Catastrophe and
the Cure’ kunnen we in dezelfde filosofie rechtvaardigen, al was
het goed dat ‘The Only Moment We Were Alone’ met zijn fantastische
finale het grote EITS liet zien, want geef toe: het zijn die
plotse, zeer intense momenten waar we allemaal naar
uitkijken.

Om de grip met het publiek niet te verliezen, liet EITS de meeste
songgrenzen vallen en zorgde het voor overgangen van de ene naar
het andere nummer. Het viel trouwens op dat een groot deel van het
publiek songs als ‘Your Hand In Mine’ herkende, wat niet evident is
voor instrumentale muziek. De gitaristen Munaf Rayani en Michael
James gingen er trouwens regelmatig bij zitten zodat het soms leek
alsof de Texanen met twee aan het rocken waren.

In het rijtje hoogtepunten vermelden we ook nog ‘Greet Death’, ‘The
Birth and Death of the Day’ en afsluiter ‘Memorial’, dat met licht
storende feedback begon maar zich snel herstelde. Elke
geluidsexplosie was zeer strak en overweldigend, precies zoals we
EITS willen hebben. Wie dacht dat ze veel van hun pluimen hadden
verloren, kwam bedrogen uit. Dit Explosions In The Sky maakte
kordaat duidelijk dat ze nog altijd aan de top zweven in de wondere
wereld van postrock.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 × vier =