The Kills + The Germans



Het zijn hoogdagen voor tegenstanders van The Kills. Dat Kate Moss
in zanger/gitarist Jamie Hince de opvolger van Pete Doherty
gevonden heeft, is namelijk enkel koren op de molen van hen die het
coole duo graag het label van ‘fashionband’ opkleven. Dit is echter
een op drijfzand gebouwde redenering want in tegenstelling tot bij
de voorlopig afgekickte tandenstoker van Babyshambles legt mevrouw
Moss geen bom onder de artistieke geloofwaardigheid of het
songmateriaal van The Kills. Op het podium zal het tengere model
ook geen kans krijgen bij deze zweterige, 21ste eeuwse
versie van The Velvet Underground want Alison Mosshart is genoeg
Nico voor twee. Dat bewijst de zwartharige schone ondertussen al
drie platen lang, maar op het podium durft VV haar in teer
gedrenkte zang al eens inruilen voor een narcotische pose zonder
toonvastheid. Met een gezonde dosis curiositeit trokken we dan ook
naar de AB om aan den lijve te ervaren of ‘Midnight
Boom’
, hun straffe derde full-cd, daar verandering in gebracht
had.

Alvorens The Kills aders mochten doorsnijden met hun roestige
gitaarkrassen en geoxideerde uithalen, was het aan The
Germans
om met stuwende noise-mantra’s de opperhuid open
te halen. Dat deden de rockers uit Dikkelvenne zonder al te veel
moeite. The Germans zorgden meteen voor een blitzkrieg in de
onderbuik met de trip van ‘Witch’, een song zo duivels als een trip
door de hel zelf. Ook in ‘Lalaliar’ sloten drums en een loden bas
een hels verbond terwijl gitaren gierden en krijsten, een stevige
portie kraut in de wonde dus. Gelukkig mocht het publiek met het
tragere ‘Bones’ ook even naar adem happen, waarna er afgesloten
werd met een laatste portie pure Liars die de trommelvliezen zwaar
op de proef stelde. Persoonlijk geven we de voorkeur aan The
Germans op plaat vanwege de grotere detailrijkdom, maar het
optreden van deze beloftes loste de verwachtingen ruimschoots
in.

Coolcats met lederen vestjes en hipsters die rondparadeerden met
modieuze haartooien: The Kills mogen dan al een
publiek aantrekken dat zich laat verleiden tot blinde idolatrie,
maar hun songs zijn er niet minder succulent om. Het concert begon
enigszins tam met ‘U.R.A. Fever’ (de hiphopinvloeden moeten
duidelijk nog hun weg vinden in de set), maar wanneer de betonnen
drumbeat van ‘Pull A U’ weerklonk, werd de zaal al snel naar pure
extase gedreven. Hince hanteert z’n gitaar nog steeds als een
mitraillette en hij maaide de tot zangeres vermomde krolse kat die
Mosshart is gretig neer.

Het optreden geraakte echter pas echt onder stoom wanneer het
robotische drumritme van ‘No Wow’ deuken sloeg in de zaalvloer. De
AB werd even getransformeerd tot een groezelig hotel en met haar
dreigende frasen kon VV zelfs de grootste bink doen verstarren. Dit
zijn The Kills op hun puntigst, uitpakkend met venijnige
stroomstoten die hissen als een katje met vaalgroene, dreigende
ogen. Door de dansbare pop van ‘Sour Cherry’, ‘Alphabet Pony’ en
‘Cheap And Cheerful’ werd de gig echter gelardeerd met
lichtvoetiger momenten, met wisselend resultaat. De grillig
geprogrammeerde drummachine werkt dan wel op plaat, maar live werd
de grimmige sfeer soms doorbroken waardoor het concert even z’n
greep loste. Een over het podium kruipende Mosshart maakte echter
veel goed.

De seksuele spanning tussen Hince en Mosshart was opnieuw prominent
aanwezig, maar het is een trucje dat z’n versheidsdatum nog niet
overschreden heeft. De uitstekende, ingetogen noiseblues van The
Kills is daar uiteraard niet vreemd aan. ‘Last Day Of Magic’ maakte
z’n reputatie van beste song op ‘Midnight Boom’ meer dan waar en
met een subliem ‘Kissy Kissy’ bereikte het concert zijn absolute
hoogtepunt. Ook ‘Goodnight Bad’ mocht met rokerige grootstadsblues
vertederen, maar van de tweede concerthelft onthouden we vooral een
snedig ‘The Good Ones’ en een moordend ‘Fried My Little Brains’ dat
de grijze hersenmassa harder in brand zette dan een elektrische
stoel in een stoffige executiekamer. Of ze nu verstild of gemeen
klinken, de songs van The Kills blijven immer opwindend!

Hince en Mosshart zijn het beste bewijs dat minimalisme een publiek
een concert lang uit z’n dak kan laten gaan. Een man en een vrouw,
gewapend met een gitaar en een drummachine: meer hebben The Kills
niet nodig om te schitteren en afgaande op de respons in de AB
lijkt het duo klaar voor nog grootsere daden. Hopelijk mogen ze op
een Belgisch zomerfestival dit kunstje nogmaals komen herhalen want
de verveling is nog lang niet ingetreden.

‘Elf Shot Lame Witch’ van The Germans is uit bij
Bang!
‘Midnight Boom’ van The Kills is uit bij Domino.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − 9 =