Joel & Ethan Coen, twee joodse broers uit Minnesota, maakten
hun filmdebuut in 1984 met de low budget film noir ‘Blood
Simple’. De rest is, zoals men zegt, geschiedenis. Film na film
kozen de broers hun favoriete genres uit, die ze dan naar hun hand
zetten en voorzagen van hun eigen, bizarre gevoel voor humor. Het
surreële was nooit ver af, de dialogen waren altijd gestileerd en
zelfs de personagenamen waren vaak compleet van de pot gerukt.
Maar het werd wel steeds duidelijker hoe getalenteerd de twee
wel waren. Hier en daar werd hen een gebrek aan originaliteit
verweten, omdat ze te duidelijk hommages brachten aan verschillende
genres, maar de manier waarop ze creatief spelen met die genres, is
onnavolgbaar. De Coens staan overigens ook bekend als twee van de
meest geordende geesten uit de filmindustrie: ze storyboarden al
hun films van het eerste tot het laatste shot en schrijven hun
dialogen letterlijk uit, tot op de laatste “uhm” en de laatste
gestotterde lettergreep. Een berucht verhaal vertelt hoe Jeff
Bridges ’s ochtends op de set van ‘The Big Lebowski’ verscheen en
in de make-up trailer aan John Goodman vroeg waar de aangepaste
versie van de scènes van die dag waren. Goodman, die al twee keer
eerder met de Coens had gewerkt, antwoordde dat er geen
aanpassingen waren. “Ze filmen wat ze in het script zetten.”
Bridges had zoiets nog nooit meegemaakt, maar het is typisch voor
de werkstijl van de broers.
De laatste jaren bevonden de Coens zich in een ernstige dip, met
halve en hele teleurstellingen als ‘Intolerable Cruelty’ en vooral
‘The Ladykillers’. Maar met ‘No Country for Old Men’, hun terugkeer
naar het noir-genre, zijn ze weer volop in hun element. Om
dat te vieren, geven we u graag recensies mee van al het voorgaande
werk van de broers. Nee, echt, dat is graag gedaan.
Blood
Simple
Raising
Arizona
Miller’s
Crossing
Barton
Fink
The Hudsucker
Proxy
Fargo
The Big
Lebowski
O Brother, Where Art
Thou
The Man Who Wasn’t
There
Intolerable
Cruelty
The
Ladykillers
No Country for Old
Men