An Evening With Joan As Police Woman

We hadden ons voorgenomen om na een overvloed aan
Joan As Police Woman-gigs met enige pijn in het hart even afstand
te nemen van ‘s vrouws podiumcapriolen in afwachting van de
opvolger van Real
Life
. Voor haar terugkeer naar het podium van de Handelsbeurs
maken we graag nog even een uitzondering, want deze avond kreeg
Wasser carte blanche om zelf een programma samen te stellen –
waarnaar door haarzelf steevast als ‘Freak Divas’ verwezen wordt
(een spijtige zaak voor genodigde Mark Eitzel).

peggysue.jpg De spits
werd afgebeten door Peggy Sue & The Pirates,
twee Britse vriendinnen die op pad trekken in het gezelschap van
een gitaar die ze hun lief noemen en de tuner Sir Pablo, een duur
stukje machinerie waar ze een innige band mee hebben maar dat langs
geen kanten werkt en dus middenin de set aan de kant geschoven
werd. In oktober trekt dit duo samen met Kate Nash de UK rond, maar
vanavond waren ze present voor het optreden dat tot hiertoe het
verst van hun thuisfront verwijderd was. We hielden ons hart
aanvankelijk vast in de vrees akoestische indie voor beginners
geserveerd te krijgen, maar maakten al bij de eerste noten een
mentale U-turn. Peggy Sue & The Pirates valt namelijk het best
te beschrijven als een combinatie van CocoRosie anno La Maison De Ma Rêve,
Taxi Taxi en
Frida Hyvönen
met snaarinstrument. Eenvoudige gitaarmelodieën werden perfect
opgesmukt met harmonische gezangen, vocale acrobatie (aan de
vinnige stemtruucjes van ‘Television’ zouden we ons pas na een vat
wijn wagen) en prettig gestoorde waanzin. Toch overstemt de grap
nooit de song: in ‘Superman’ mag de held bijvoorbeeld zijn beklag
doen, onder meer over het feit dat hij al sinds de jaren dertig in
hetzelfde maillot rondloopt, maar dan wel in de vorm van een
soulvolle tune. Twee jolige verschijningen, sterk materiaal en een
mooie live-vertaling: dit is een duo om in het oog te houden!

markeitzel.jpg Na een
geslaagde aftrap op naar Mark Eitzel, de grote
vriendelijke reus die voornamelijk gekend is als mede-oprichter van
American Music Club, dat sinds 2003 na een afwezigheid van tien
jaar weer in een actieve status verkeert. Op zichzelf mag de naam
dan minder snel een belletje doen rinkelen, toch is deze man al
sinds het begin van de jaren negentig ook als solo-artiest bezig en
bracht hij in 2005 met ‘Candy Ass’ al zijn negende plaat uit.
Eitzel beschikt over een bijzonder smeuiïg stemgeluid dat live nog
beter tot zijn recht komt, maar kon aanvankelijk niet overtuigen
met zijn set: door de minimale aankleding klonken de nummers
monotoon en onderling inwisselbaar. In den beginne leek Eitzel ook
zelf niet op zijn gemak te staan: bij elke langere noot veerde hij
te ver weg van de micro en de nochtans sympathieke bindteksten
hingen maar met haken en ogen aan elkaar. In de tweede helft werd
de set gepeperd met wat sterker materiaal, maar toch eindigden we
met het gevoel dat we iets te lang op dit tussendoortje geknabbeld
hadden.

joanaspolicewomansept.jpgDe avond werd natuurlijk afgesloten door de
gastvrouw van dienst, die niet meteen een
geslaagde eerste indruk maakte door bij de opener ‘Flushed Chest’
al in de eerste strofe haar tekst te vergeten. Het foutje werd met
de nodige humor verholpen en dus veegden wij met graagte de lei
schoon. Deze vergevingsgezindheid nam echter af toen Wasser zich
gedurende de eerste zes nummers op vrij formulaïsche wijze doorheen
even veel tracks van Real Life worstelde.
Het materiaal bij een akoestische set als deze – partners in crime
Ben Perwosky en Rainy Orteca konden er deze avond niet bij zijn –
valt sowieso al iets magerder uit en een op automatische piloot
draaiende motor zorgt voor een drainage van magie. Het was dan ook
pas toen Joan voor de tweede keer plaats nam achter de piano om een
liefdestrilogie af te steken, dat we haar passie opnieuw voelden.
Het nieuwe nummer ‘No Questions’ doorbrak eindelijk de reeks songs
die een jaar na de release van de plaat en acht bezoeken aan ons
Belgenland later ondertussen nog maar weinig verrassends opleveren.
Het meer melancholisch getinte tweede luik van de set wisselde de
albumtracks beter af met ander materiaal en maakte dat we toch nog
enkele topmomenten konden noteren. Een zoals steeds beklemmend
‘Real Life’, bijvoorbeeld, of een krachtig ‘Are You Not Furious’,
het minder frequent opgevoerde maar deze avond in topvorm
verkerende ‘Anyone’ en een herneming van het prachtige wiegelied
als ode aan haar moeder dat eerder dit jaar ook in AB op het menu
stond.

In combinatie met de geweldige Peggy Sue & The Pirates en een
onderhoudende Mark Eitzel – maar dan ook niet meer dan dat – wist
Joan Wasser ons deze avond alsnog te entertainen. Een slechts
halfvolle Handelsbeurs wees echter al op een zekere Joan-moeheid en
die werd alleen maar bevestigd door de slijtage die ondertussen op
enkele van de tracks van de plaat zit. Deze passage deed dienst als
zoethoudertje, maar we hopen dat de volgende keer als we de naam
Joan As Police Woman in Vlaanderen zien verschijnen, het op de
cover van haar tweede full-album moge zijn.

http://www.myspace.com/peggysueandthepirates
http://www.myspace.com/markeitzel
http://www.myspace.com/joanaspolicewoman

‘Candy Ass’ van Mark Weitzel is beschikbaar via V2
Real Life van
Joan As Police Woman wordt verdeeld door
PIAS

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien − 10 =