Optredens van Shannon Wright zijn volgens Wikipedia vaak emotioneel
en draaien volledig rond een dame die schreeuwt en ijsbeert op het
podium. Op haar doortocht in een goed gevulde Rotonde stelde de
Amerikaanse singer-songwriter niet teleur: van geschreeuw naar
gehuil op een paar minuten tijd. Als dat geen emoties zijn…
Voor we een van onze meest gewaardeerde vrouwelijke soloartiestes
onze volledige aandacht gunden, probeerde Cyann &
Ben die ook vast te grijpen en het moet gezegd: verder dan
een poging zijn ze niet geraakt. Cyann & Ben zijn vier
Parijzenaars met roots in het gehucht waar ooit Rimbaud en
Fourniret schoon schip hielden. De belangrijkste leden, die
daarenboven beiden zingen, zijn Cyann en… Ben. Net als het optreden
dat zou volgen, kende deze set twee gezichten: in de nummers waarin
zij (Cyann) zong, was de belangrijkste begeleiding haar eigen
synthesizer en was het of we naar Tori Amos light aan het kijken
waren. Het andere en meer uitvoerige luik bestond uit
post-rockachtige soundscapes waarop Ben zijn Amedeo Pace (Blonde Redhead)
vocals losliet. Jammer genoeg bleek het viertal veel te weinig in
staat om hun sfeervolle soundscapes daadwerkelijk sfeervol te
houden en niet te laten verzanden in een weinig aantrekkelijke
chaos van goede bedoelingen en verloren gelopen instrumenten. Niet
dat alles slecht was, maar Shannon kon niet snel genoeg
komen.
Shannon Wright was voornamelijk naar België
afgezakt om haar nieuwe langspeler ‘Let In the Light’ voor te
stellen. Slechts drie nummers van de nieuwste worp vonden niet de
weg naar het Brusselse podium. De rest werd naadloos en in
sneltempo aan elkaar gebreid, met daartussen een vijftal songs van
Over the Sun,
die het publiek zeer dankbaar in ontvangst nam. Mrs Wright had twee
beren meegebracht die er uitzagen alsof ze net drie weken in een
grot hadden geleefd, net als Shannon zelf trouwens, maar die het
voor de gelegenheid hielden bij bassen en drummen.
Wright verdeelde haar concert in een aantal grotere gehelen. Veel
had ermee te maken of ze links aan haar piano zat of centraal op
het podium haar elektrische gitaar ter hand nam. Niet alleen zagen
we twee verschillende structuren, ook in energie en geluidssterkte
was het onderscheid opvallend. Het verschil met Cyann & Ben was
dat hier beide delen wel indruk maakten.
Ze begon met vier pianonummers van ‘Let In the Light’, waarbij
‘Defy this Love’ positief opviel door de frivole tempoversnellingen
en het vrolijke pianospel dat zo op de soundtrack van Amélie Poulain kon
gestaan hebben. Waar de aanvang nog ‘subtiel’ en ‘rustig’ was,
kregen we tijdens het vijfde nummer ‘Don’t You Doubt Me’ een eerste
zwaai rond de oren toen Shannon haar gitaar vast nam en liet zien
dat ze een aardig stukje kan rocken. Inderdaad, nummers als ‘With
Closed Eyes’ en ‘Black Little Stray’ werden zo stevig gebracht dat
het optreden er een voor headbangers geworden was, waarbij de
energie die op het podium ontstond genoeg was om er een weide mee
te vullen. Shannon had intussen haar wat wilde, lange haren schuin
bij elkaar gebonden en bewoog ietwat voorovergebogen, met de heupen
wiegend over het podium wanneer instrumentale gedeeltes dat
toelieten.
Na twee meer rustige gitaarsongs en de terugkeer naar de pianopop
met ‘Steadfast and True’, verdwenen de drie van het podium om in
het bisgedeelte alle registers andermaal open te trekken, zij het
nog wat straffer. ‘Portray’ kreeg een zeer stevige gitaarintro en
werd in verlengde versie het opgefokte hoogtepunt van de avond. Wat
zich daarna afspeelde, had je niet meer voor mogelijk gehouden: de
twee begeleidende muzikanten verlieten het gebeuren en Shannon ging
voor twee melancholische ballades aan haar piano zitten. Waar ze
zonet over het podium had gekronkeld als een bijtende tijgerin,
werd ze eensklaps een hulpeloos, letterlijk huilend kattenjong.
Shannon Wright werd een Chan Marshall met
instrumentaal verder gevorderde mogelijkheden. ‘Louise’ en
‘Avalanche’ brachten een intense gevoelsuitbarsting met zich mee,
waarbij het moeilijk uit te maken was of ze zelf van haar muziek
genoot of eerder aan haar piano zat te sterven.
Shannon Wright was niet alleen erg verlegen – ze keek het publiek
zelden aan, het leek ook alsof ze er niet met volle zin stond.
“You do look so sad” zong ze in ‘Louise’ en iedereen wist
dat het over haarzelf ging. Toch deed dit geen afbreuk op haar
muzikale inzet en prestatie en kregen we een emotioneel geladen
performance waarin extremen elkaar leken te omarmen maar
uiteindelijk terugvielen op een donkere zielswereld. Chokri, je
weet wat je te doen staat.
