DOMINO 07 :: The Strange Death Of Liberal England + Fennesz + Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra

"Sommigen noemen ons nog steeds een postrockband" grijnst Efrim Menuck van Thee Silver Mt. Zion, nadat hun openingsnummer net het tegendeel bewees. Anno 2007 heeft dat genre immers nog steeds zo goed als niets van zijn relevantie herwonnen, maar deze band is ondertussen ook geëvolueerd. Zolang de ontwikkeling gaande was, bleef de groep erg boeiend om te volgen, maar nu lijken de muzikanten toch wat ter plaatse te blijven trappelen.

Domino zou Domino echter niet zijn als er niet voor een revelatie van een voorprogramma werd gezorgd. The Strange Death Of Liberal England neemt die honneurs met héél veel power waar. De groep heeft net zijn eerste single "A Day Another Day" uit en lijkt klaar om stormenderhand, met de kracht van de overtuiging, een publiek te veroveren. Hun energiepeil en drive benaderen die van Arcade Fire, maar waar ze de emotionele lading van die laatsten moeten missen, compenseert TSDOLE met een stevig punkachtig randje dat hen af en toe in het vaarwater van de hoofdact van vanavond brengt. We horen ook echo’s van The Levellers.

TSDOLE lokt in de AB nogal tegenstrijdige reacties uit. Zanger Adam Woolway heeft een schelle stem waar je voor of tegen bent, en de groep schuwt de chaos niet. Voortdurend wisselen groepsleden van instrumenten, het klankenarsenaal gaat van melodica over xylofoon tot schreeuwen. De communicatie met het publiek gebeurt alleen via pancartes die de lucht worden ingestoken. Een eigenzinnig en in de gaten te houden groepje.

Als een buffer tussen de twee orkestrale acts mag Fennesz een dik half uur zijn ruis op het publiek loslaten. Met de gitaar achter zijn laptop, laat de man opnieuw wolken zwermende clicks & cuts op de zaal los. De Oostenrijker is een van de enigen die erin slaagt dergelijke muziek een emotionele lading mee te geven. Nog steeds is een optreden van de man moeilijk in woorden te vatten: er gebeurt niets, maar het ondergaan van deze ruis is een zuiverende ervaring die in zijn climax doet denken aan het slepende en zware van SunnO))).

Ooit begon Menuck met A Silver Mt. Zion omdat hij naast het negenkoppige monster Godspeed You! Black Emperor nood had aan een kleinere groep. De groep groeide ondertussen toch ook uit tot een zevenkoppige band met een langere naam, maar nog steeds kruipen de leden knus in een halve cirkel bij elkaar. Comform de "geen franjes"-ethiek van de groep, wordt onder koud industrieel licht gespeeld dat hoog uit de nok van de zaal schijnt. "We spelen vandaag voornamelijk nieuwe nummers", kondigen ze aan.

Daarop afgaande, lijkt de pijlsnelle evolutie van A Silver Mt. Zion een beetje gestuit: tussen 2003 en 2005 werden drie cd’s uitgebracht en trad de groep nog eens met een aparte set op als Thee Silver Mt. Elegies Play War Radio, waarbij de muziek telkens weer een stapje verder muteerde van het mooie, bijna klassieke sfeertje uit de beginjaren tot doemerige postfolk met valse samenzang.

Daarmee lijkt de groep nu zijn stijl gevonden te hebben. Nieuwe nummers gaan verder in die richting maar lijken niet langer een stap vooruit. "One Million Died To Make This Sound" ("over het feit dat muziek niet thuishoort in een iPodcommercial", dixit Menuck) klinkt ook nog helemaal niet goed ingespeeld: de verschillende stukken hangen als los zand aan elkaar, en wanneer de groep niet loos gaat in dansende of dreunende instrumentale uitbarstingen, sleept hij zich tergend door de stukken samenzang. Voor het eerst heeft A Silver Mt. Zion iets zeurderigs, en dat is geen goed nieuws.

Met "Take These Hands And Throw Them In The River" wordt nog een oud nummer opgediept dat stevig wordt verbouwd tot het past binnen de apocalyptische aanpak. In de bissen toont de groep dat de nieuwe nummers misschien gewoon nog meer tijd moeten krijgen. "BlindBlindBlind" werd vorig jaar al te horen gebracht op Les Nuits Botanique en is in tussentijd duidelijk gegroeid. Knap mooi en traag wordt het nummer uitgebouwd tot het dan toch chaotisch mag ontploffen.

Een veelbelovende jonge groep, een oude getrouwe die nieuw materiaal kwam uittesten: deze avond was Domino zoals het moest zijn: we onthouden een indrukwekkende set van The Strange Death Of Liberal England, het blijft nog even afwachten wat de nieuwe nummers van A Silver Mt. Zion op plaat waard zullen blijken, maar op zijn best was de groep zaterdag duidelijk niet. You win some, you lose some, zeggen de Engelsen dan.

MEER FOTO’S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

3 + 1 =