Joan As Police Woman

AB Zaal, Brussel, 8 april 2007

Laat de eieren en de weelderige familiediners voor wat ze zijn, ook
op Paasdag prefereren wij een muzikale samenkomst. Aangezien in
Brussel het vertrouwde gezicht van Joan As Police Woman te zien
was, stond de haas dan ook al snel aan de kant. Joan Wasser gaat
ook in dit nieuwe jaar verder het lijstje van de Belgische venues
af en komt zo na Rivierenhof, Pukkelpop, Handelsbeurs, Botanique en Trix voor de
Ancienne Belgique te staan om haar nationale veroveringsplan deze
zomer in Werchter verder te zetten.

Aan het prille begin van de avond kregen we heel andere kost
voorgesteld. Josephine Foster verkent al enkele
jaren diverse genres en kwam na de acid rock en uitbundige folk
voor haar derde langspeler terecht bij zogenaamd avant-gardistische
ballades geïnspireerd door de 19e eeuwse Duiste liederen. Live laat
zich dit vertalen in minimalistische, duistere folk. Fosters stem
zweeft langzaam over de rustige akkoorden van haar akoestische
gitaar en sterft uit na hoge noten die ze eerst een tijdje laat
resoneren. Voor de bulk van de set werd ze bijgestaan door een
kompaan met elektrische gitaar die sommige nummers van iets meer
pit voorzag, maar soms ook durfde vloeken met de slepende ritmes en
zo voor een lichte dissonantie zorgde. Foster klonk allerminst
onaardig: aan haar stijl is het even gewoon worden maar bij de
combinatie van een scharlaken klankkleur en licht-klassieke toets
is het best aangenaam verpozen. Spijtig genoeg bleef Foster zelf
behoorlijk onverschillig bij haar sowieso al weinig geanimeerde
materiaal. Tussen de nummers door keuvelde ze even met haar
kompaan, het publiek vakkundig links liggend latend, en ook tijdens
het zingen vertoonde de dame weinig voeling met haar eigen
materiaal. Dit zet natuurlijk van de kant van de toeschouwer ook
tot weinig inleving aan en maakt dat slechts weinigen de naam in
kleine letters op de affiche later zullen kunnen
reproduceren.

Voor Joan Wasser was deze avond de aftrap van haar
nieuwe tournee. Vier maanden heeft ze haar trouwe bassiste Rainy
Orteca en drummer Ben Perowsky moeten missen en nu was ze er
duidelijk klaar voor om in hun gezelschap weer de baan op te
trekken. De setlist die we te horen kregen, verschilde echter
weinig van wat op de vorige roadtrip ten berde gebracht werd.
Tussen de nog steeds prachtig ingetogen opener ‘To Be Lonely’ en de
officiële afsluiter ‘We Don’t Own It’ werden dezelfde songs in
nagenoeg dezelfde volgorde gelast. Toch zorgde het duidelijk hoge
energiepeil bij deze kick-off voor een groter
enthousiasme: het fletse ‘Flushed Chest’ werd voorzien van een
prominenter arrangement, de drums werden in sneller tempo bewerkt
tijdens ‘Save Me’ en ‘Christobel’ rockte na een verlengde intro als
nooit tevoren. Ook het onuitgegeven materiaal ‘Are You Not Furious’
en ‘Hard White Wall’, volgens Wasser haar poging tot een Joni
Mitchell-song, heeft tijdens de korte rustperiode duidelijk meer
vorm gekregen.

Zelfs voor haar doen was Wasser praatvaardiger dan ooit, wat zich
uitte in enkele prettig gestoorde intermezzo’s over de slechte
service van American Airlines, het kapsel van Condaleezza Rice en
het feit dat Pasen de meest gothic feestdag uit het rijtje
is (dit naar aanleiding van een dieppaars ei dat ze van een
vriendin cadeau kreeg). Hoe gemaakt het allemaal ook moge zijn,
opnieuw lieten we er ons aan vangen en gingen die mondhoeken de
hoogte in wanneer ze bijvoorbeeld ‘To Be Lonely’ aan Jezus opdroeg
omdat hij toch het eenzaamst van ons allemaal was. Een mogelijke
verklaring voor deze frivoliteit zouden de vlinders in Joans buik
kunnen zijn. Vlinders die haar er zelfs toe aanzetten Jonathan uit
de lyrics van ‘Real Life’ te dumpen en de mysterieuze Alessandro
zijn plaats te laten innemen.

Van een verse lading grappen is dus al werk gemaakt, een karige
portie nieuwe nummers werd voor de bisronde bewaard. ‘Happiness Is
A Violator’ klonk meer upbeat dan we gewoon zijn, maar verviel
hierdoor in het soort poprock dat Alanis Morissette de laatste
jaren op de wereld losliet. Na de wilde minisong ‘Endless Supply Of
Poison’ kwam het tweede afscheid, maar daar werd met het aan moeder
Wasser opgedragen ‘To Survive’ gelukkig nog een mooier einde aan
gebreid. Zelf noemde ze dit een wiegelied; ze mag het bij ons voor
het slapengaan altijd eens komen overdoen.

We hoopten op ingrijpender veranderingen, maar beleefden ondanks
dit gebrek toch alweer een fijne avond en hebben ons dus nog maar
eens laten inpakken door de charme van Joan As Police Woman. Dit
duidelijk niet als enigen, want op een goed jaar tijd kan Wasser
duidelijk al op een grote schare Belgische fans rekenen die haar op
handen dragen. Aangezien men het ijzer moet smeden wanneer het heet
is, raden we haar dan ook aan om na de festivals even tijd vrij te
maken om werk te maken van die opvolger van Real Life. Daarna mag
ze van ons part snel terugkomen en haar rijtje Belgische concerten
verder afmaken.

Joan As Police Woman staat op 29 juni in de Pyramid Marquee
tijdens Rock Werchter

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vijf =