Clap Your Hands Say Yeah! :: Some Loud Thunder

Vorig jaar had men de mond vol van hoe het internet invloed heeft
op de lancering van bepaalde artiesten. Dankzij het wereldwijde web
konden we namelijk kennis maken met nieuwe acts als Arctic Monkeys en
Lilly Allen, die hun faam aan allerlei blogs, MySpace en andere
YouTubes zouden te danken hebben. Clap Your Hands Say Yeah! is
echter het enige echte bewijs dat de ‘mond-tot-mond’-reclame nog
steeds de beste manier is om een ‘product’ te promoten. Hun
gelijknamig debuut kon op heel
wat goedkeuring rekenen en werd zelfs een bescheiden commercieel
succes in onze lage landen, wat ondanks de beperkte airplay toch
zeer noemenswaardig is. Hun concert in de AB van vorig jaar was dan
ook een tijd op voorhand uitverkocht. Benieuwd wat dat dit jaar zal
zijn als ze samen met Cold War Kids – een van de bands die het gaan
maken in 2007? – onze concertzalen onveilig komen maken.
Wat zal 2007 ons nog meer brengen? Het lijkt erop dat dit het jaar
waarin recent gehypete groepen zullen moeten bewijzen dat ze meer
dan een ééndagsvlieg zijn. Reikhalzend keken we dan ook uit naar
deze nieuwe Clap Your Hands Say Yeah! Bieden ze het hoofd aan het
‘moeilijke-tweede-plaat’-syndroom of gaan ze deze keer volledig op
hun bek? Het was dan ook met een zekere vrees en vrij grote
verwachtingen dat ik ‘Some Loud Thunder’ in mijn cd-speler laadde.
En wie met deze ingesteldheid aan de plaat begint, zal aanvankelijk
toch wat teleurgesteld achterblijven, maar de doorzetter wint, zo
zal later blijken!

Het openingsnummer maakt alvast duidelijk dat deze plaat anders wil
zijn dan hun debuut. De sound waarin het eerste nummer gedrenkt
wordt, kan je nog het best omschrijven als het geluid dat uit een
oude platenspeler komt, waarvan de naald zijn beste tijd al heeft
gehad en waarvan de volumeknop wat ontregeld blijkt. Alec Ounsworth
beweert dat deze song alleen zó voor hem werkte, persoonlijk vind
ik het spijtig dat de aandacht daardoor wat afgeleid wordt van de
toch degelijke compositie. Ik ben vooral benieuwd hoeveel fans hun
exemplaar (al dan niet woedend?) naar de winkel zullen terugbrengen
of hoeveel – al dan niet illegale – downloaders op zoek zullen gaan
naar een betere versie van deze song of – godbetert, humor zit soms
in een klein hoekje verscholen – de plaat dan toch op een zilveren
schijfje aanschaffen om tot de conclusie te komen dat hun vers
aangekocht kleinood met hetzelfde euvel opgezadeld zit. Clap
Your Hands Say ‘You’re on Candid Camera’
!

Een andere opmerkelijke song is eerste single ‘Satan Said Dance’,
die behoort tot de weinige nummers die bij een eerste beluistering
wel al direct blijven hangen. De bliepjes en andere vreemde
geluidjes katapulteren je dan wel regelrecht terug naar de
prehistorie der computerspelletjes, de song heeft echter ook een
drive waaraan weinigen zullen kunnen weerstaan. Als er één
nummer is waarmee CYHSY commercieel succes zou kunnen hebben, is
het toch met deze ‘Satan Said Dance’. Ik ben vooral benieuwd welke
danspasjes u uit uw kast zult halen om hierop loos te gaan op de
dansvloer!

Dat niet alle nummers op ‘Some Loud Thunder’ op instant-goedkeuring
kunnen rekenen, had u wellicht al door, maar dat blijkt vele
luisterbeurten later plots helemaal niet erg. Op het wat drammerige
en stuurloze ‘Emily Jean Stock’ na, durven we toch beweren dat er
geen enkel echt zwak nummer op deze moeilijke tweede staat. Waarmee
‘moeilijke tweede’ plotseling meer opgaat voor de luisteraar dan
voor de artiest in kwestie.
Zo heeft ‘Mama, Won’t You Keep Them Castles in the Air and
Burning?’ gelukkig meer in zich dan zijn lange titel. Na een
onheilspellende intro komt de song langzaam op dreef om in het
refrein pretentieloos amusement aan te bieden. ‘Goodbye to Mother
and The Cove’ mag dan wel tikken als een tijdbom, ontploffen doet
het nummer niet, en net die onderhuidse spanning maakt van deze
song een echte verademing.

‘Underwater (You and Me)’ is één van de weinige tracks die even
goed op hun debuut had gekund, maar toch niet tot de echte
hoogtepunten mag gerekend worden. ‘Love Song No. 7’ wél: een
luchtig pianootje met dreigend refrein, en bij elke beluistering
krast deze song nog dieper in je muzikale ziel. Ook ‘Yankee Go
Home’ behoort ondertussen tot mijn persoonlijke favorieten. Alec
klinkt hier zelfs alsof hij bezeten is van Frank Black en mede door
het wulpse gitaartje is de sound van The Pixies nooit ver
weg.

Met ‘Some Loud Thunder’ maakt Clap Your Hands Say Yeah vooral een
logisch vervolg op hun succesvol debuut. Deze tweede bewijst dat ze
lak hebben aan platgetreden paadjes en liever zelf hun koers willen
bepalen. Wellicht zal deze plaat hen niet veel extra fans opleveren
en sommigen zullen zelfs licht ontgoocheld zijn. Toch zal iedereen
moeten erkennen dat ‘Some Loud Thunder’ een gedurfde tweede plaat
is van een groep waarvan de verwachtingen misschien wel wat te hoog
waren. ‘Some Loud Thunder’ is duidelijk nog niet het meesterwerk
dat ze zonder twijfel in zich hebben, het is wel een groeiplaatje
met een paar zeer sterke nummers en een voorbode van meer, nog veel
meer! Clap Your Hands Say Wait and See!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =