Postman :: Green

Groen is de kleur van het leven, de geboorte. In het geval van Remon "Postman" Stotijn is het vooral de kleur van de wedergeboorte. Na wisselend succes met zijn hiphopformatie Postmen besloot hij solo verder te gaan. Green is de plaat van de wederopstanding en bevestigt de skills van de talentrijke mc uit Suriname.

Postmen was het eerste Nederlandse hiphopgroepje dat sinds de crossovermuziek van Urban Dance Squad echt wat wist te betekenen. Het debuut Documents werd door muziekcritici enthousiast ontvangen en stond aan de wieg van de Nederlandse urban scene. Het album leverde de heren de Zilveren Harp en een uitverkochte tour doorheen de Benelux op. Na twee minder succesvolle platen en flink wat geruzie tussen de leden onderling, ging de groep eind 2003 uiteen. Volgens bepaalde geruchten besloot de platenfirma de groep aan de deur te zetten, anderen hebben het over de te lakse houding van de leden Shyrock en G-Boah. De exacte reden van de split komen we wellicht nooit te weten. Veel belangrijker is dat stichtend lid en tekstschrijver Stotijn niet bij de pakken bleef zitten, en drie jaar later keihard terugslaat met Green, een energieke feel good hiphopplaat die zich kan meten met het beste van Postmen.

Het swingende reggaenummertje "One More Stone" zet meteen de toon: swingend, sexy en erg intens. Na enkele tonen is het wel duidelijk dat Stotijn geen plaat heeft gemaakt uit rancune: vriendschap, ambitie en hoop zijn de centrale thema’s van de plaat. Natrappen is geen optie voor Stotijn, enkel de toekomst telt nog: "Starting my days fresh like a new born, put some new shoes on", zo verwoordt hij het zelf in "Fine".

Postmen, was dat niet dat groepje waarvan de frontman een relatie had met Anouk? Klopt, drie jaar later is het koppel zelfs getrouwd. Maar laat het alvast een geruststelling zijn, buiten wat Janis Joplin-geschreeuw op vooruitgeschoven single "Downhill" wordt de rol van de Haagse zangeres tot het absolute minimum beperkt, zijnde een plek achteraan het achtergrondkoor. En waarom niet, op "They Know" mag Elijah, het zoontje van het koppel — ja, Anouk heeft haar kinderen dus letterlijk van de facteur — de intro komen volbrabbelen.

Op hét moment van de plaat is echter niemand te horen: een gesyncopeerde drumslag — zoals ?uestlove van The Roots ze wel eens durft te meppen — trekt het funky "Worry" op een magistrale manier weer op gang. Het nummer krijgt als dusdanig een minutenlange outro waarin viool, drum en piano elkaar uitdagen.
"You Make Me Feel", opgebouwd rond een Curtis Mayfield-sample, kent datzelfde onbezorgde geluid als "This Way", de zomerhit van Dilated Peoples die uiteindelijk geen zomerhit werd. Hopelijk krijgt dit nummer wel waar het recht op heeft: airplay, véél airplay.

Slechts een tweetal keer slaat Stotijn de bal mis. Het r&b-refreintje in "Rendezvous Point" is al te opzichtig en de elektrische gitaar in "Showdown" is niet echt gepast. Voor de rest niks dan verfrissende geluiden. Dit is authentieke, melodieuze hiphop, ver weg van alle opgefokte Crunk– of Hyphy-geluiden.

Mocht het zo hoog in het vaandel gedragen respect in het hiphopwereldje weer wat meer rond de passie en het gevoel draaien, dan zou deze plaat zelfs buiten de Europese grenzen gensters slaan. Jammer genoeg wordt het hiphoplandschap aan de patriottistische kant van de Grote Oceaan veeleer bepaald door platenbonzen en eigen fake ass gangstas.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × vijf =