The Dresden Dolls :: 13 mei 2006, AB

Een tweede plaat uitbrengen, en daar vervolgens nauwelijks iets uit spelen: het leek zaterdag alsof The Dresden Dolls zelf niet echt geloven in Yes, Virginia…. Hoewel die plaat zeker geen instant-klassieker is, deed dat het nieuwe materiaal toch oneer.

Wat is er gebeurd met The Dresden Dolls? Waar de groep vorig jaar een serie geweldige optredens gaf op Belgische bodem, was de fut er deze keer grotendeels uit. Even vaak als de groep wakker werd, verzeilden Amanda Palmer en Brian Viglione opnieuw in een soort gemakzuchtige halfslachtigheid. Je vraagt je onwillekeurig af of ze na jaren onafgebroken touren niet beter eens een adempauze zou nemen.

Aan het publiek zal het niet gelegen hebben. Een amalgaam van pubers, gothics, oude rockers en meer doordeweekse rockliefhebbers zijn meer dan bereid de band een open doekje te geven. En het begint ook fijn: een luchtacrobate mag enkele minuten lang haar kunstjes tonen aan een doek, en na een parmantige groet vliegen Amanda Palmer en Brian Viglione in een daverend "Sex Changes". Een stout "Missed Me" volgt en Viglione laat meteen zijn hele scala aan theatrale tics zien. Wat een drummer is de man ook: steeds strak, maar even creatief Palmer van wederwoord dienend. Het duo is nog steeds erg op mekaar ingespeeld.

"Coin-Operated Boy" wordt massaal meegezongen, en dan is het tijd voor een erg vroeg hoofdstukje covers. "Tout les garçons et les filles de mon age" van Françoise Hardy is een schattige keuze, de al lang gekende Dollsversie van Black Sabbaths "War Pigs" is te hard een herhalingsoefening. En nog krijgen Palmer en Viglione er niet genoeg van: "Cosmic Dancer" van T-Rex komt aan de beurt en daarna nòg een cover: "Two-Headed Boy" van Neutral Milk Hotel. Tussendoor mag al even gelachen worden met de Zinnekesparade waar een nog niet helemaal uitgeslapen Palmer ’s ochtends mee werd geconfronteerd: "alsof je een acid trip binnenwandelde."

Halverwege het optreden is de stand: vier eigen nummers, vier covers, en de vaart is helemaal weg. "First Orgasm" en "Mandy Goes To Med School" — twee van de minder goede nummers op Yes, Virginia… zijn niet van die aard dat ze daar verbetering in kunnen brengen. Het is pas na een overbodig aanslepende drumintro dat het concert met "Half Jack" opnieuw uit de startblokken schiet om naadloos over te gaan in een verschroeiend "Girl Anachronism". "Eindelijk", denk je dan, maar de band schiet de coulissen in.

Dan maar op beterschap hopen voor de bissen? Er is genoeg materiaal van dat nieuwe Yes, Virginia… dat zou mogen passeren. Maar in plaats van "My Alcoholic Friends", "Modern Moonlight" of "Necessary Evil" warmen The Dolls nog maar eens "Amsterdam" op. Ondertussen kan de fanbase de Brelcover meebrullen alsof Palmer de song zelf schreef, en de groep wringt het nummer in de finale dan maar zelf even de nek om. Geheel conform de stijl van de avond, kiest Viglione er nog voor om zijn perfectly good guitar aan diggelen te slaan. Een onbegrijpelijke clichédaad voor een groep die er voor de rest prat op gaat niets met sex , drugs & rock ’n roll te maken te hebben.

Vanavond mag dan zijn momenten gehad hebben, en Palmer en Viglione hébben af en toe hun kunnen getoond, toch was dit: niet goed. Hier werd héél erg op veilig gespeeld met wat leuke covers en de prijsbeesten uit het debuutalbum. Komt het door het wat lauwe onthaal van Yes, Virginia… dat het de band aan vertrouwen ontbreekt om voluit de kaart van dat album te trekken — hoewel het net vanuit de live-ervaring werd gecreëerd? Een zaal vol fans pikt dit, maar straks staan The Dresden Dolls op Pukkelpop. De groep kan tegen dan maar best een tweede adem hebben gevonden.

MEER FOTO’S

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + zeven =