In het kader van de actie:"Doe wat aan de vergrijzing, begin bij jezelf!", knutselden de oude rotten van Coldcut nog eens een plaat in elkaar. En het lijkt zijn vruchten afgeworpen te hebben, want hun nieuwe worp Sound Mirrors is een erg hedendaagse en meer dan degelijke plaat geworden.
Vandaag, bijna twintig jaar geleden, kochten Jonathan More en Matt Black, samen Coldcut, een enkeltje richting muzikale onschendbaarheid met de uit samples opgetrokken single "Say Kids, What Time Is It ?" en de cut ’n’ paste remix van Eric B & Rakims "Paid In Full". In de jaren daarna haalden de beide heren alles wat in het muzikale spectrum tussen breakbeat en techno ligt door hun mixmangel, brachten de prachtplaten Let Us Play! en Journeys By DJ uit en richtten tussendoor het exquise Ninja Tune label op als lichtend baken in hiphopland.
Anno 2006 zijn More en Black een stelletje goed geconserveerde knarren van tegen de vijftig, een leeftijd waarop de doorsnee mens pleegt te mijmeren over de geneugtes van het brugpensioen. Het Londense duo daarentegen, timmerde, het Generatiepact indachtig, vlijtig verder aan een nieuwe plaat om tenslotte na acht lange jaren van stilte het resultaat van hun arbeid, dat de titel Sound Mirrors meekreeg, in onze brievenbus te droppen.
Het is een lamlendige vrijdagavond wanneer we een beetje bang en onzeker de nieuwe Coldcut voor het eerst in de cd-lader schuiven. Bang dat er in een decennium tijd serieus wat roest op de oude knip-en-plakformule van de heren is komen te zitten en onzeker over de plaats van het tweetal halve legendes uit de vorige eeuw, temidden het arsenaal jonge elektronicagoden. Onze huisgenoten zappen naar het Swingpaleis, buiten probeert een zeurderige regen ons humeur te verpesten, binnenshuis slaagt het stelletje tweederangs-BV’s op TV daar grondig in. We schenken onszelf zuchtend een glas rode wijn in, leunen achterover in de zetel en duwen op de play-toets.
Tijdens opener "Man In A Garage" vloeit een warme, dromerige melodie uit de luidsprekers om even later, begeleid door de melancholische stem van John Matthias, door de kamer te zweven. Het werkt als valium op ons overspannen gemoed, maar net wanneer we ons wat dieper in de kussens willen nestelen voor de rest van de trip, sleurt Roots Manuva ons op het ragga-ritme van "True Skool" uit de sofa, duwt ons een Vodka Martini in de handen en snoert Felice finaal de mond. Gerechtigheid is geschied en onze huisgenoten kijken verschrikt toe hoe we euforisch tekeer gaan op het opzwepende "Just For The Kick". Een holle beat in overdrive, een speels deuntje en de lijzige stem van Annette Peacock: meer moet dat niet zijn.
Het oorstrelende "Walk A Mile In My Shoes" trekt even later de stekker uit het stopcontact en housezanger Robert Owens drukt een zalvende pleister op onze dansblaren. In "Mr. Nichols" lijkt de sublieme Saul Williams op hetzelfde elan door te willen gaan. Schijn bedriegt: het venijn zit in de tekst, en het gitzwarte verhaal over de gedesillusioneerde zakenman komt aan als een emotionele mokerslag, die ons de rest van de plaat, en nog wat langer ook, murw achterlaat. Het was blijkbaar allemaal voorzien en om ons dat fijntjes duidelijk te maken laten More en Black de heren John Spencer en Mike Ladd opdraven die het even later onsubtiel en smerig rockend in ons rechteroor komen schreeuwen: "Everything Is Under Control" !
Eens toegehapt laat Sound Mirrors niet meer los: het blijft allemaal bijzonder lekker klinken, van de dancehall in "Boogieman" over de swingende house van "This Island Earth" tot en met hoogtepunt "Sound Mirrors". Die afsluitende titeltrack geeft het gevoel alsof we voor de eerste maal naar DJ Shadows magistrale Endtroducing luisteren en qua compliment kan dat tellen.
De bezorgdheid bleek achteraf volledig overbodig. Sound Mirrors is immers een verrassend frisse en sterke plaat, een eclectisch geheel van stijlen dat dankzij de perfect gekozen gastbijdrages mooi in het gelid blijft galopperen. Een plaat die swingt, steekt, troost, en verwent.
