Adolescenten en hun besoignes, al sinds mensenheugenis is het een dankbaar onderwerp voor iedereen die een verhaal te vertellen heeft, of het nu gaat om romanschrijvers, stripmakers of audiovisuele kunstenaars. Dat dit niet altijd een even bevredigend resultaat oplevert, is uiteraard jammer. Zo is het resultaat soms ronduit bedenkelijk (cf. Friends, om maar meteen het ergste voorbeeld te noemen) of gewoonweg geniaal (cf. Generation X of Girfriend In A Coma van Douglas Coupland). Waar "Op Kamers" zich precies bevindt in de schaal van Friends tot Coupland is nog niet duidelijk, maar veelbelovend is het eerste deel alvast.
"Op Kamers" is een album dat tegelijk fascineert, maar soms toch ook irriteert. Je ergert je aan de personages omdat ze oppervlakkig en eendimensionaal overkomen. Dit is grotendeels een gevolg van de standaardlengte van 48 pagina’s. Hopelijk breken de karakters in de volgende albums open zodat "Op Kamers" niet afglijdt naar het doorsnee sitcom-niveau.
Het verhaal op zich is voor zowat iedereen onder de 35 op een of andere manier herkenbaar. Drie jongeren wonen samen in een huis en, om de kostprijs te drukken, zoeken ze een vierde medebewoner. Uiteraard zijn de vier antagonisten zo gekozen dat de lezer zich in minstens één van de vier kan herkennen. Er is Jean-Mi die net aan zijn eerste baantje begint, een kantoorjob die hem tot slaaf van het arbeidscircuit maakt (Coupland, iemand?). Verder is er Toine, passief geschiedenisstudent en voltijds marihuanaconsument. Ook is er Julien, ringbaarddrager en houder van geheime liefdes en uiteindelijk hebben we nog de lepe kerel met de al even lepe naam Max.
Gelukkig is "Op Kamers" geen lijnrecht verhaal en worden er sprongen gemaakt die in het begin van het album niet altijd even logisch lijken, maar na enkele pagina’s vallen alle stukjes van de puzzel mooi in elkaar. Ook een positief punt is het feit dat er verschillende verhaallijnen aangeboord worden, zodat de eerder genoemde eendimensionaliteit ietwat binnen de perken blijft. Er wordt trouwens, al is dat in het begin nog niet duidelijk, opbouwend gewerkt, maar -en dit spreekt eveneens in het voordeel van de makers- wanneer de climax eindelijk bereikt wordt, krijgen we een cliffhanger van jewelste voorgeschoteld.
Hoewel we, zoals u al kon lezen, soms onze bedenkingen hebben bij dit album — u zal de cliché’s zelf wel tegenkomen wanneer u "De Vierde Man" leest — willen we het album toch het voordeel van de twijfel gunnen en nog even de kat uit de boom kijken. Veel zal afhangen van hoe de auteurs met deze reeks verder willen gaan. Wordt het een trilogie die na het einde van het derde album een voldaan gevoel achterlaat of wordt het een reeks die tot in den treure blijft lopen terwijl de personages hun tijd wel hebben gehad? Het zal ons benieuwen. Wie trouwens -letterlijk!- van onderbroekenlol houdt, heeft aan dit album een vette kluif.
