Onlangs zocht een kleine postrockgroep de aandacht door te beweren dat ze beter waren dan Mogwai, de Schotten vonden het nodig om daar op hun website op te riposteren. Met deze heren kun je maar beter geen ruzie maken. Omdat we "goddeau are shite"- t-shirts liever nog even vermijden: een positieve recensie dan maar!
Toen Mogwai in 1997 haar intrede maakte met de e.p.-collectie Ten Rapid, was postrock al even een gevestigd genre. Wat de groep echter haar eigenheid gaf was haar afkomst. Dit waren geen nerdy universiteitsstudenten, maar erg jonge Schotten die met weinig zin voor fijngevoeligheid lawaai maakten en je net zo goed een hengst voor de kop gaven als het hen niet aanstond.
De invloeden waren hoorbaar: het gepingel herkende je van Slint, de noisewolken waren van My Bloody Valentine, maar de furie en zin voor epiek kwamen van henzelf. En het was dat wat Mogwai zo instant in de gehoorgangen beitelde van meer dan de usual suspects, de wat intellectuelere types: dit vijftal bracht in de eerste plaats rock, een rechtse directe waar niet te lang over nagedacht moest worden.
De Mogwai uit die periode werd vereeuwigd op het echte debuut Young Team: plotselinge gitaaruitbarstingen, razende crescendo’s,… En dat was dat, opvolgers Come On Die Young, Rock Action en Happy Songs For Happy People toonden een andere kant van de groep: ingehoudener, gaandeweg met wat meer elektronica,… minder direct.
Op Mr. Beast, de potig genaamde nieuwe worp, grijpt het quintet echter terug naar dat vroege geluid. Maar ook weer niet: de gitaren mogen opnieuw scheuren, de archetypische crescendo’s zijn wel grotendeels verdwenen. Meer en meer volgen songs de dynamiek van een doordeweekse rocksong. En ook de nummers met zang zijn verrassend talrijk.
Op kousevoeten sluipt opener "Auto Rock" binnen om beetje bij beetje de volumeknop open te draaien tot de bekende gigantische Mogwaiproporties. Meteen erna knalt Mr. Beast’s eerste ontplofmoment uit de boxen: "Glasgow Meg Snake" start roodgloeiend in de vijfde, en ontdekt al meteen een withete zesde versnelling. Zonder omzien, zonder ook maar een keer op zijn postrocks gas terug te nemen dendert dit in rechte lijn door tot het gaatje, waar "Acid Food" stapsvoets verdergaat.
Ook "Team Handed" doet het op dat gezapige tempo met de klassieke Mogwaipiano, bloedmooi is dan weer single "Friend Of The Night". Iemand omschreef Mogwais muziek als cynisch; mocht dat zo zijn, dan mag die nu zijn mening bijstellen: hier is heel wat emotie mee gemoeid, net als in het afsluitende duo "I Chose Horses" (met gepreveld Japans van Tetsuya Fukugawa van Envy) en het tragische "We’re No Here".
Is Mr. Beast beter of zelfs maar zo goed als Loveless van My Bloody Valentine zoals manager Alan McGee beweert? Neen, al was het maar vanwege de wat anekdotische titel (echte klassieke albums hebben klassieke titels, punt). Maar Mogwai bewijst met deze plaat wel dat ze nog niet is uitgezongen en nog verrassend uit de hoek kan komen. Schrijf deze Schotten niet af, of u kunt nog altijd op een gemene hengst voor de kop rekenen.
