Maxïmo Park :: ”Ik oordeel niet, ik kaart gewoon aan”

Maxïmo Park is het muzikale equivalent van melk in je thee. Veel Britser kan het al niet. Met een dolgedraaide Ian Curtis-kloon op zang en een stel baslijnen rechtstreeks geïmporteerd uit de eighties manoeuvreerden ze zich handig tussen The Killers en Kaiser Chiefs van deze wereld.

Dat is een niet al te comfortabele positie als je je net wilt distantiëren van de bende makke schapen die blind achter de grote roergangers van de postpunkrevival aangaan. Misschien dat het net die relativerende knipoog is die Maxïmo Park onderscheidt van de rest — hoewel het in hun eerste single gegraveerde statement "popular music that isn’t popular yet" toch hier en daar een wenkbrauw ten hemel deed rijzen.
Paul Smith (zanger-gitarist): "Pop is muziek die door elke vorm van hokjesdenken heen zou moeten breken. Liever dan ons vast te pinnen op een bepaald genre was ons doel de muziek te maken die we wilden maken, zonder per se populair te willen zijn. Meeliften met de hele scene waar je verondersteld wordt de juiste kledij te dragen of voor de correcte politieke partij te stemmen, was simpelweg niet ok voor ons. We wilden eerder mensen plezieren, ongeacht hun klasse of afkomst. Vandaar dat statement, het was heus niet pompeus bedoeld. We hebben een gevarieerd debuut gemaakt en eens je dat hebt, maakt de rest niets meer uit. Je moet gewoon vertrouwen hebben in wat je doet."

enola: Je vond het dus niet erg toen het Britse muziekmagazine MNE je niet onmiddellijk oppikte?
Smith: "NME is erg belangrijk want ze lanceren nieuwe namen maar de muziek die we maken zou niet veranderen omdat NME over ons schrijft. Als we op een cover staan dan zouden mensen ook wantrouwiger worden; zo werkt het ook wel. Laat de mond-tot-mond-reclame zijn werk maar doen. NME had trouwens gewoon problemen om ons in een hokje te stoppen, vandaar dat ze wat terughoudender waren. Wij waren net dat tikkeltje te grensverleggend."

enola: Ah?
Smith: "Bij postpunk staat het ritme centraal, terwijl het ons echt toch wel te doen is om de melodie. Een band als Liquid Liquid kiest net voor het compromis. Als je ons er echt ergens op wilt vastpinnen, dan kan je ons eerder vergelijken met The Buzzcocks of The Smiths. Onze invloeden zijn veel diverser dan pure postpunk, een goede beat kan bijvoorbeeld ook uit de hiphop geïmporteerd worden. En als iemand stelt dat al dat gefrul met het orgel wel iets weg heeft van The Inspiral Carpets, dan kan ik alleen maar gecomplimenteerd zijn."

enola: Ik zie ook een Slint-button op je jas.
Smith: "Laat me eens wat vooroordelen wegwerken: ik speel ook in een soort Slint-achtige instrumentale gitaargroep. Dat is trouwens waar Maxïmo Park me zag rondspringen. Bij gebrek aan iets beters, —niemand anders in de groep wilde er voor gaan — hebben ze me maar meteen ingelijfd als frontman. Vreemde manier van recruteren, inderdaad. Behalve van Slint hou ik overigens ook nog van Espers, Autechre en zelfs Leonard Cohen. Dave Pajo, Godspeed You! Black Emperor, Harry Smiths Folk Anthology en gospel; zowat alles heeft invloed op onze muziek.

enola: Wat niet wegneemt dat je geluid toch verdacht veel aansluit bij een aantal, momenteel, erg hippe bandjes.
Smith: "Bloc Party, Franz Ferdinand, Maxïmo Park… Iedere band heeft zijn unieke, geluid. Ten tijde van onze eerste release (lente 2001, nvdr) werden we vergeleken met The Strokes of The Libertines. Iets later waren we nalopers van Franz Ferdinand en nu zitten we zogezegd in de slipstream van Kaiser Chiefs of The Rakes. Uiteindelijk worden we gewoon steevast vergeleken met wat flavour of the month is, al delen we onze producer Paul Epworth natuurlijk wel met een paar van die bands."

enola: Misschien niet de meest avontuurlijke keuze?
Smith: "Toegegeven, maar hij probeert wel de energie op plaat te krijgen die al die bands gemeen hebben. Ik had echter nog nooit iets van Bloc Party gehoord toen wij onze plaat opnamen, want die van hen was simpelweg nog niet uit. The Futureheads had ik wel al gehoord. Hun optredens waren toen erg opwindend maar al te veel melodie kwam er niet aan te pas. Toen hoorde ik de plaat en daar was ineens wél melodie waar ik ze niet verwachtte. Dat was dus zeker een beslissende factor toen we voor Paul kozen, we wisten dat hij de energie van een goede liveband — wat wij trachten te zijn — op plaat kon krijgen."

enola: Vreemd genoeg zijn jullie getekend bij elektronicalabel Warp, dat niet bepaald bekend staat om hun horden gitaarbands. Waarom net bij hen?
Smith: "Simpel, het is een label dat ons vrij laat in wat we willen doen. Wij zijn gewoon een stel kerels die graag muziek maken en daar heeft Warp handig op in gespeeld. Ik denk dat je hetzelfde kan zien bij Aphex Twin, Gravenhurst of Vincent Gallo. Zij doen wat ze willen doen en spreken er nog mensen mee aan ook. Niemand zou het label ooit als folky beschouwen maar Gravenhurst doet toch maar zijn ding. Vincent Gallo past met zijn Nick Drake-meets-Tortoise-geluid ook niet binnen het elektronicaplaatje. Het was gewoon tijd voor Warp om iets anders te doen. Horizonsverruiming noemen ze het. Uiteraard wisten ze wel dat er iets bestond als Franz Ferdinand, maar wie kon nu voorspellen dat wij vier Top-20-hits zouden scoren en dat een hele natie dankzij Top Of The Pops aan Maxïmo Park blootgesteld zou worden?"

enola: Dat kan natuurlijk altijd averechts werken. Op Rough Trade weten ze om te gaan met gitaarbandjes terwijl Warp het biotoop is van de laptoptokkelaars.
Smith: "Er bleken inderdaad een aantal pro’s en contra’s te zijn maar we hebben onze eisen en wensen eens naast elkaar gelegd. Zij dachten dezelfde kant op te kunnen gaan als Domino, dat met Franz Ferdinand en Arctic Monkeys een paar succesbands tekende. Als je bij EMI zit ,weet je dat de kans bestaat straal genegeerd te worden, precies omdat het zo’n grote machine is — als je al niet gedumpt wordt omdat je album het toevallig niet zo goed doet. Warp beschikt misschien niet over dezelfde budgetten maar ze laten je wel lekker je zin doen. En dat is wat telt: zolang ik maar mijn muziek kan maken en eventueel zo nu en dan eens iets eten, maakt het me niet uit hoeveel geld ik ter beschikking heb."

enola: Warp heeft niettemin veel geld in Maxïmo Park gestoken, zeker in de promotie. Hebben ze getracht een hype te creëren?
Smith: "Hoe meer geld ze er insteken, hoe meer geld wij opbrengen, al gaat het geld voor promotie toch vooral naar posters. Zo wordt de hele hype gemaakt. Maar echt: we zijn natuurlijk gegroeid, de muziek bleef het belangrijkste."

enola: Ondanks die geleidelijke groei lijkt heel de buzz me toch een beetje gemaakt.
Smith: "Je hebt nauwelijks overlevingskansen als iets te artificieel gepresenteerd wordt. Muziek maken is balanceren tussen veronderstellen dat de inspanningen het waard zijn, en het vinden van impulsen om zo de energie te kanaliseren die uit het leven komt."

enola: Que?
Smith: "Je kan die dingen niet forceren. Als je iets te conceptueel gaat bekijken dan zit er geen emotie meer in. Soms is het inderdaad uitkijken, maar liever dat dan dodelijk saai ergens in het centrum te moeten kamperen. We zijn wat we zijn, en dat druk ik ook uit in mijn lyrics."

enola: "I’ll do grafitti when you sing to me in French" (uit "Grafitti") is nochtans moeilijk te plaatsen voor de gemiddelde sterveling.
Smith: (lacht) "Die regel hadden ze al van voor ik bij de band aansloot. Duncan, de gitarist, heeft dat geschreven en ik heb er op mijn beurt er een inventieve draai aan gegeven door er "What are we doing here if romance isn’t dead" bij te schrijven. Grafitti doet me denken aan het Franse situationisme, een cultureel wapen voor mensen die zich dodelijk verveelden. Het hele opzet van het situationisme was fun in het dagelijkse leven te integreren."

enola: "But London’s so far away when you’re there" lijkt me dan weer tamelijk eenduidig.
Smith: "Londen is dan ook een heel eind weg van Newcastle. De muziekscene is er ook totaal anders. Zo had ik tot voor kort nog nooit een plaat van The Libertines (een typisch Londens product, sco/mvs) volledig kunnen beluisteren. Ik hoorde een stel songs passeren waarvan er wel een aantal erg aardig klonken, maar de rest was niet zo geweldig dus heb ik nooit de moeite gedaan dat verder te onderzoeken. Ondertussen werd de band beruchter en kwam de muziek steeds vaker op de achtergrond, waardoor de hype zich ging funderen op foute argumenten. In Newcastle had je als band ruim de tijd je gezapig te ontwikkelen — wij hebben drie jaar gekregen — terwijl een hippe Londense band zonder platencontract de haaien rond zich ziet cirkelen. Geef hen toch een jaar, zodat ze kunnen uitgroeien tot een fantastische groep in plaats van te eindigen als een redelijke band die met een middelmatige plaat meteen van het toneel verdwijnt."

enola: "Don’t waste your life/Just go outside", "Nothing ever happens in my town", desondanks was er toch die drang de stad te ontvluchten?
Smith: "Ik ben opgegroeid in Billingham, een klein stadje buiten Newcastle. De mentaliteit daar gaf niet al te veel kans op ontsnapping. "Don’t waste your life/Just go outside" is dan ook een simpele boodschap, als je het bos door de bomen niet meer ziet, dien je een stap terug te nemen. Ga een stukje van de wereld zien, je hoeft er niet eens het land voor uit. Het album pleit niet voor een revolutie maar stelt de vraag of het wel ok is steeds op hetzelfde plekje te blijven. Eigenlijk tracht ik daarmee een persoonlijk thema zo universeel mogelijk te brengen."

enola: Door er een referentie naar het Franse situationisme tussen te gooien?
Smith: "Op onze b-side "A19" declameer ik "A continent could fall tonight and it would have no impact on our lives". Mensen leven in kleine bubbeltjes en de wereld vliegt hen gewoon voorbij. Ik oordeel niet, ik kaart het gewoon aan. Als ze er niet in meegaan, rest er hen nog steeds een fantastisch nummer. Als we met een van onze songs in de hitlijsten staan, raken mensen misschien geboeid, gaan ze op zoek naar dat interview waar ik spreek over het Franse situationisme, en leer ik ze misschien wat bij over pakweg geschiedenis. Al onze regels hebben een betekenis, of die nu simpel of gecompliceerd is. Ze bevatten een suggestie van wat het voor ons zou moeten zijn, dit leven."
enola: Amen!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

negentien + drie =