U kent Daan als de man achter heerlijke floorfillers als "Housewife"? Maak kennis met een andere, meer intimistische kant van de man: Daan als soundtrackcomponist. Op Cinema laat Daan zowat alle kanten van zijn muzikale kunnen horen, en dat zijn er heel wat.
De platen van Daan worden door sommige mensen wel eens afgeschilderd als muziek voor watjes. Dat deze mensen al eens een barbecue van een motorclub bezoeken, doet uiteraard niets ter zake, maar geeft misschien toch een idee van plaatsen waar we zijn fans vooral niet moeten zoeken. Waar dan wel, is de vraag. Het oeuvre van Daan bestrijkt immers zoveel facetten van het muzikale landschap dat het onmogelijk geworden is de man op één genre of één stijl vast te pinnen. Scoorde hij eerst bij een experimenteel rockpubliek met Dead Man Ray, later verkaste hij solo meer en meer richting glam en elektro. Al is de man in zijn soloplaten allesbehalve voorspelbaar.
Na een ietwat vreemde debuutplaat, Profools, die voor het nodige contrast met het eerder uitgebrachte Dead Man Ray-werk moest zorgen, verkent Daan muzikale horizonten. Erkenning door het grote publiek lijkt er pas te komen met het succes dat singles als "Swedish Designer Drugs" en "Housewife" kennen. Het vroegere werk van Daan lijkt een beetje in de schaduw te staan van het succes van voornoemde singles en van Victory, de vorige langspeler. De schade kan nu echter perfect ingehaald worden, en dit door middel van de aanschaf van Cinema.
Cinema verzamelt de muziek die Daan componeerde voor diverse films. Aanleiding voor de plaat is Suspect, de nieuwe film van Guy Lee Thuys en Ivan Boeckmans. De prent is al de vierde die door Daan van muziek voorzien wordt, wat de perfecte aanleiding is voor een zogenaamd retrospectief album. Het retrospectieve aspect van deze plaat bestaat erin dat u van Meisje, Verboden Te Zuchten, Un Honnête Commerçant en het reeds genoemde Suspect telkens acht nummers op het album aantreft. De nummers van Verboden Te Zuchten zijn misschien lichtelijk overbodig, wegens al eens eerder als aparte cd uitgebracht, maar voor de rest is dit een prachtig, sfeervol, zeg gerust filmisch, album geworden.
Zo opent de plaat met "Jamais Neutral", het duet dat Daan met Els Dottermans opnam. Het nummer, dat u misschien kent van de radio of ’s mans liveshows, is nu eindelijk ook op cd verkrijgbaar. Nog een uitschieter uit het Meisje-gedeelte is het heerlijk nostalgische "Souvenirs Van Plastique", dat bij ons een jaren vijfig-sfeertje oproept. De jaren vijftig zoals ze gezien worden door eenieder die ze niet meemaakte. Niet toevallig doet Daans stem in dit nummer denken aan het beste dat Louis Neefs ooit opnam.
Door de vier verschillende invalshoeken is Cinema een zeer gevarieerde plaat geworden, die — vreemd genoeg — toch perfect in zijn geheel te beluisteren valt. Daan geeft op dit album een dwarsdoorsnede van zijn kunnen: van melancholisch ("Muriel") over dwarse gitaren ("Samsonite"), tot subtiel elektronisch ("Filterzigarette"). Wie op zoek is naar de vele gezichten van deze artiest, heeft met Cinema goud in handen. De plaat is de ideale introductie tot de fascinerende muzikale wereld zoals hij door Daan gecreëerd wordt.
