Hrsta :: Stem Stem In Electro

Als recensent matigen we ons soms het imago van connaisseur of trendsetter aan. We pretenderen te weten wat komen zal en wat iedere liefhebber inslaan moet, maar in de realiteit voelen we ons eerder het buurtkruideniertje die zijn schappen volstapelt met wat de doorsnee klant lust dan wel kopen wil.

En de klant is een wispelturig wezen dat vaak en veel van hetzelfde wil, tot een nieuw product tijdelijk de aandacht trekt. Ontelbaar zijn dan het aantal witte producten dat aangeleverd wordt en onze schappen vult. Momenteel tellen wij vooral veel punkfunk bij onze toppers, al wordt hier en daar nog een doosje postrock uit de rekken gehaald. Maar helaas is in dat geval de houdbaarheidsdatum vaak al lang overschreden.

Vooruitziende producenten weten dan ook dat elk product ermee gebaat is nu en dan heruitgevonden te worden. Zo was het met the Silver Mt Zion en zo is het ook met Hrsta. De band heeft haar mythische status in de eerste te plaats te danken aan haar oprichter Mike Moya, die op een blauwe maandag nog mee aan de wieg stond van Constellations topproduct Godspeed You! Black Emperor. Na twee albums wilde de man echter andere horizonten opzoeken en wierp hij zich onder meer op het bevreemdende Set Fire To Flames. Klassiekere songstructuren wist hij echter nog steeds kwijt te raken in Hrsta. Het eerste Hrsta-album L’Éclat Du Ciel Était Insoutenable was echter nog te sterk postrock-gericht om de link met Godspeed op te heffen.

Op Stem Stem In Electro horen we veel meer het Hrsta dat op het debuut al onderhuids sluimerde. De postrockinvloeden zijn er nog steeds want Moya blijft nu eenmaal een man die in de eerste plaats sferen wenst op te roepen. Maar al van bij de eerste twee nummers "…And We Climb" en "Blood On The Sun" speelt de zang een belangrijke rol. Ook "Folkways Orange" laat de zang op de voorgrond treden en roept onwillekeurig vergelijkingen op aan Mercury Rev ontdaan van alle bombast. Net als bij Jonathan Donahue worden hier de grenzen van het net niet vals zingen afgetast.

Meer dan postrock zijn het dan ook de psychedelische invloeden die dit album zo spannend maken. "Une Infinite De Trous En Forme d’Homme" is dan ook een van de weinige instrumentale nummers op dit album. "Swallow’s Tail" start als een Set Fire To Flames song waarna zacht violen ingezet worden en de zang het ritme bepaalt, vooraleer de rest van de band het overneemt en de song wondermooi openbarst. Helaas kan niet hetzelfde gezegd worden van het ietwat overbodige "Heaven Is Yours" dat ondanks zijn intrigerende soundscapes de sfeer van het album verbreekt. Gelukkig maken het sfeervolle "Gently Gently" en zacht aangeslagen "Quelque Chose À Propos De Raquetteurs" onze dag meer dan goed en tillen ze het album opnieuw naar een ongekende hoogte.

Niemand kent zijn klanten beter dan de kleine kruidenier van om de hoek en voor goede klanten als u, wijzen we graag even op kleine schatten die tussen het gros verborgen liggen. Graag tronen we u mee naar dat ene ietwat verloren schap in de stoffige hoek waar de verstandige klant met het nodige ontzag zijn délicatessen inslaat. U zal daar ook verborgen tussen allerlei ander fraais Stem Stem In Electro terugvinden. Een aanradertje van de zaak, maar alleen voor goede klanten, dat spreekt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × 1 =