In onze reeks grootvader vertelt: bompa herinnert zich hoe de jongeren die in zijn tijd alternatief heetten te zijn het dansen waren verleerd. Zij kenden slechts twee bewegingen: de pogo of de zoektocht-naar-het-vijf-frank-stuk-(ja, die bestonden toen nog)-op-den-fuifvloer. Maar toen kwam The Rapture en schoten ledematen opnieuw alle richtingen uit.
Onze favoriete scène uit de cultfilm 24 Hour Party People over het legendarische Factory-label uit Manchester: het is één van de eerste optredens van de Happy Mondays in de Haçienda en het publiek — net de new wave ontgroeid — staart naar het zootje ongeregeld als aan de grond genageld. Tot een tot zijn nek met drugs volgestouwde Bez met een paar sambaballen in de hand het podium beklimt en het dansende voorbeeld geeft. Plots staat de tent op zijn kop en zindert het door de menigte: "jongens, dit is om te dansen!"
Enkele jaren later verleert de jeugd het dansen opnieuw. De tijd van Nirvana en Pearl Jam, toen ook wij jong waren. "God, wat namen we het leven ernstig", schoot ons onlangs nog te binnen, nu we zoveel wijzer zijn. Mag rock langzamerhand terug fun zijn, zonder dat het om een slechte grap als The Darkness moet gaan? The Rapture antwoordt bevestigend en met Echoes leveren ze een halfslachtig pleidooi pro domo af.
The Rapture biedt een antwoord op de bloedarmoede van veel hedendaagse rock door er een stevige injectie funk en dance aan toe te voegen. Maar er zijn ook heel wat new wave-elementen aan te wijzen: "The Coming Of Spring" doet het met een Joy Division baslijn, terwijl "I Need your Love" doet denken aan The Cure die de funk heeft omarmd. Dat de verongelijkte jongetjesstem van Luke Jenner bij momenten fel aan Robert Smith doet denken, helpt natuurlijk.
Het is overigens een erg beperkte stem, wat duidelijk wordt in de miskleunen op het album. Gespecialiseerd in het dansbare gedoe, waagt de groep zich tot driemaal toe aan een slow en zowel met "Open Up Your Heart", "Love Is All" als "Infatuation" gaan ze plàt op hun bek. De nummers zijn niet gewoon strontvervelend, ze zijn ronduit slecht.
Het kan nochtans anders, zo bewijst prijsbeest "House Of Jealous Lovers", waarin Jenner met zijn beperkte stem niet meer dan het nodige doet. Een beetje zoals Arno in "Putain Putain" ook niet zingt, en dat ook niet hoeft te doen. De vergelijking is overigens niet toevallig: net als het legendarische TC Matic maakt The Rapture op zijn best opwindende grootstadfunk.
Dat de groep de verschillende tracks naadloos in elkaar laat overgaan is meer dan toepasselijk: was het niet voor de uitglijders, dit zou het ultieme partyalbum van het jaar zijn. Nu stokt de flow telkens we op het punt staan ons bureau te beklimmen. Zouden ze aan onze meubelen gedacht hebben?
