Het lijkt wel een kroniek van een aangekondigde ontgoocheling, maar Baudoins eerste strip in kleur is een absolute tegenvaller. Baudoin heeft zijn bekende subtiliteit thuisgelaten en het feit dat hij voor de eerste keer in kleur werkt zet ook een domper op het grafische genot. Het kan niet altijd feest zijn.
De ogen in de muur behandelt ruwweg hetzelfde onderwerp als Baudoin meesterlijk deed in Het Portret: de relatie tussen een schilder en zijn model — in dit geval zijn stagiaire Céline Wagner die ook co-scenariste werd. Tot daar de gelijkenis, want de uitwerking is grotendeels anders.
Het blijft Baudoins onderwerp wel: in hoeverre is de ander een afspiegeling van onszelf, een projectie? Kun je de ander wel kennen? Hij springt er in De ogen in de muur niet bepaald subtiel mee om. We krijgen een haat-liefde verhouding zoals ze ook in de actiestrip graag worden geschetst. Beetje aantrekken, beetje afstoten, en op het einde is er natuurlijk de liefde.
Voorwerp van zijn liefde is de jonge en wat brutale (oh, originéél) stagiaire (lees: Wagner) van De Schilder (zou dat niet Baudoin zelf zijn?). Wagner is jong, en nog op zoek naar zichzelf. Ze heeft een moeilijke relatie met haar vader en is op zoek naar affectie, terwijl ze duidelijk bang is om zichzelf te geven. Klinkt allemaal nogal bekend, niet?
Ooit schreef een recensent "eigenlijk heeft Baudoin niets te vertellen, maar bij God, wat vertelt hij het prachtig". Helaas trekt de dip in het scenario zich ook door in het tekenwerk. Baudoin zou voor De ogen in de muur een eerste keer in kleur werken, maar daar lijkt niet meer aanleiding toe te zijn dan dat Dupuis een zwart-wit album onverkoopbaar acht. Het inkleurwerk gebeurt met grote vlakken en schakelt zo één van Baudoins grootste grafische troeven uit: het wit.
Zo simpel is het: een geforceerd, pseudo-diep verhaal en een grafiek die haar grootste kracht weet om te ruilen voor een handicap. Laat ons hopen dat het een accident de parcours is en Baudoin voor een volgende strip wat meer inspiratie heeft. Misschien moet hij iets minder naar zijn stagiaires, zelfs al zijn ze nog zo knap, luisteren?
