Metal Molly wierp even na de release van The Golden Country in 2000 — tenminste tijdelijk — de handdoek in de ring. Toen wisten we echter al met zekerheid dat kloppend hart Allan Muller niet stil zou kunnen blijven zitten. Zijn nieuwe band Satellite City debuteert zeker niet onaardig.
Tussen de eersteling van Metal Molly Surgery for Zebra (1995) en hun opvallend mindere tweede (en laatste) plaat, trad Muller al een keer naar buiten met zijn soloproject Cabbage. De man kan gewoon niet met niks bezig zijn. De laatste twee jaren was hij, naast bezieler achter Satellite City, ook met succes muziekleverancier voor Dirk Beliëns Fait d’Hiver, die Belgische kortfilm met een Oscar-nominatie in op zak, inderdaad.
Er zat een heel jaar tussen de eerste opnames en de finale mix van Satellite City en dat hoor je ook. De nummers zijn doorwrocht en Satellite City klinkt zeker niet als ‘een groep rond…’, maar als een groep tout court. Desondanks klinkt de productie, deels door Muller (ook al achter de knoppen bij de laatste cd van Mitsoobishy Jacson) zelf, af en toe nog wat rommelig. Gelukkig stoort dit niet te vaak en zorgt het in dit geval voor een zekere gezelligheid.
Muller (zang en gitaar), Olaf Janssens (piano, Hammondorgel, achtergrondzang), Wim De Pauw (bas), en Thor De Boos (drum, ook nog ooit bij De Mens en The Sands) zorgen met opener "Sorry" collectief alvast voor een aardig nummer. De opbouw wordt prima gedragen door een pianodeuntje dat knus zijn ding doet en het refrein is een fantastische meezinger. Het geheel straalt een bluesy cafégevoel uit en die sfeer blijft het verdere album overheersen.
Die sfeer heeft zo zijn voor- en nadelen. Bij de twee volgende nummers, "Jennifer in Circles" en "Men of Repression", bijvoorbeeld, krijg je het gevoel dat ze net daarom live veel beter gaan klinken dan op plaat. Of dat helemaal te betreuren valt, is uiteraard ook weer dubbel, want je wordt er op zijn minst bijzonder nieuwsgierig van.
“Paralyzed” is de eerste single en dat is, hoewel geen slecht nummer, een beetje spijtig, want er staan betere songs op dit debuut. Reken daarbij ondermeer "All Day Long" en "Ain’t Done Nothing Wrong", met een zalig drumritme en dito baslijn. Een ander hoogtepunt is zonder enige twijfel "Neverdies", zo’n wezentje dat een dag in je hoofd kan blijven toeteren. "Apologies" zou van Metal Molly kunnen zijn, één van hun betere songs dan.
Steven De Bruyn van El Fish komt een bijdrage leveren op "Out in the Country". Hij geeft het nummer, dat ons live sowieso al een waar feest lijkt, nog wat extra zwier. Rustig en uiterst meezingbaar is dan weer "Last Night", het voorlaatste nummer. Het album sluit af met "Part of a Show" dat heel erg aan de toffe deuntjes van Fountains of Wayne doet denken.
Dat hij talent heeft, moest Allan Muller al niet meer bewijzen en de rest van Satellite City heeft bij deze aangetoond dat zevoor hem zeker niet onder moeten doen. Met dit debuut doen ze het alleszins massa’s beter dan het laatste album van Metal Molly. Satellite City heeft de volledige speeltijd lang iets ongrijpbaar gezelligs wat ons zeker aanspreekt. Eens benieuwd naar hoe deze jongens het er live vanaf brengen.
