Majestatisch. Tot voor kort konden alleen oude klassieke componisten dat epitheton voor hun muziek verkrijgen. Bach en zo, u kent ze wel. Jason Pierce van Spiritualized is de eerste wiens rock met symfonisch orkest en gospelkoor ook deze categorie opgekleefd kan krijgen. Nu nog een geschikte kathedraal vinden voor de live-versie.
Na de briljante full-cd, Ladies and Gentlemen we’re floating in Space, nam Spiritualized in de Royal Albert Hall een live-album op met een orkest en een koor. Toch bleef het resultaat een beetje teveel rockmuziek met een klassiek sausje over. Voor de opvolger werd dan ook van bij het prille begin een beroep gedaan op een heus symfonisch orkest en een honderdkoppig gospelkoor.
Ladies and Gentlemen werd in Engeland plaat van het jaar 1997. Het was zo’n plaat die het van grootsheid moest hebben. Simpele muziek is vaak de mooiste, inderdaad, maar als muziek groots wordt zonder in bombast te vervallen, is echte magie aan het woord. "Ladies and Gentlemen" was zo’n song, net als "Come together" en "Electricity". Pierce verstaat de kunst om kippenvel te halen uit meer. More is more is bij Spiritualized al jaren het devies en voor de nieuwste cd geldt dat evenzeer.
Toch is er één groot verschil tussen deze en vorige schijf. Waar Pierce op de vorige plaat in het donker stommelend op zoek was naar het medicijnkastje, lijkt hij op Let it come down eindelijk de Prozac te hebben gevonden: de gordijnen mogen open, het zonlicht valt de kamer binnen, en Pet Sounds van The Beach Boys wordt opgelegd. Zo ongeveer klinkt "Do it all over again", het tweede nummer. Het symfonische orkest dat voor de opnames werd ingehuurd, mag daarbij al een eerste keer van zich laten horen.
Met "Don’t just do something" is het aangenaam wakker worden. Prevelend over een orchestrale backdrop bloeit langzaam iets moois tussen het gospelkoor en Pierce. In "Out of Sight" lonkt Pierce dan weer naar het orkest dat zijn blazers mag laten aanrukken en in een grootse finale de pannen van het dak speelt. "The twelve Steps" — een sneer naar het klassieke afkickpatroon voor een drugsverslaafde rockster — is een rechttoe rechtaan rocker, maar halverwege een break springt het orkest mee op de kar en krijgt de song net dat ietsje meer.
"The Straight and the Narrow" is weer zo’n sleper die vaagweg reminiscenties oproept aan de Tindersticks en The Walkabouts. Zij het zonder het duistere, melancholische kantje dat beide bands zo kenmerkt. Pierce lijkt op de hele plaat op zoek naar verlossing, roept op zijn knieën de heer aan in het afsluitende "Lord can you hear me" en doet op Let it come down meer beroep op een gospelkoor dan Georges Bush op zijn adviseurs als hij moet nadenken. De algehele sfeer van de plaat is er een van troost, zoals in "I didn’t mean to hurt you", opnieuw zo’n zorgvuldig tot een megafinale opgebouwd orkeststuk waarover Pierce met gesloten ogen blijft reciteren. Tot het orkest besluit dat het genoeg is geweest en hem samen met de instrumenten de stilte in sleurt waar "Stop your crying" plots uitkomt.
Met die single barst de hemel open en wordt de lucht met engelengezang vervuld. Majestatisch? Méér dan. En het kan nog religieuzer: "Won’t get to Heaven (the State I’m in)" geeft een hoofdrol aan het gospelkoor, terwijl afsluiter "Lord can you hear me?" het lied van de achterblijver is. De kerk is leeg, de koster is de kaarsen al aan het doven en de laatste wierookwalmen kringelen omhoog. Dat sfeertje.
Een meesterwerkje? Niet echt, een mens moet zuinig zijn met dat soort begrippen. De verdienste van Let it come down is vooral dat ze — op twee rocknummers na — een vrij consequente sfeer aanhoudt. Dit is het soort plaat dat het niet moet hebben van specifieke nummers (al springen enkele er uit en dan vooral "Stop your crying"), maar in één ruk moet uitgezeten worden. Geniet met mate en je vraagt je af wat er aan is. Dompel je meer dan een uur onder in deze muzikale trip en je hebt even het gevoel dat het allemaal wel goed komt met de wereld. En dat willen we hardnekkig blijven geloven.
