Kun je een geweldig oeuvre onrecht aandoen met een bijwijlen mak concert? The Veils ging woensdagavond in Trix de uitdaging aan. Het was pas in een zinderende eindspurt dat de groep weer groots als vanouds klonk.
Het is ergens in “Birds” dat het gaat schuren. We zijn zes nummers ver, en nog steeds kabbelt dit concert alsof het nog echt moet beginnen. We hebben op dat moment “Aurora” gekregen, dat openbloeide als erg korte opener, maar ook “Lungs”, dat warm slentert op een stotterende bas. En ja, ook de pianolijn van “Are You Awake Tonight”, met dat gedeclameerde “smiling as the wrecking ball comes to make her change”, blijft mooi. En toch is het allemaal wel erg traag en ingehouden. Alsof Finn Andrews wil benadrukken dat met die laatste drie platen wel degelijk een nieuwe fase is ingetreden voor The Veils; eentje waarbij het verleden zich met een plek op de achterbank moet tevredenstellen.
Er is een The Veils van voor de pandemie, en een van erna. Ooit was dit immers een groep, begonnen toen Andrews op jonge leeftijd naar Londen trok om het te maken. Vandaag is dit een soloproject dat enkel in naam nog veelkoppig is. Het is een les die de Nieuw-Zeelander trok uit die ene plaat onder eigen naam in 2019: geef een goed merk niet op, maar doe er je eigen ding mee.
Het verschil is dat er nu een grotere nadruk ligt op Andrews’ songs, minder op de invulling of het groepsidee. Het zorgt voor dat beteugelde gevoel, dat ook leidt tot eenvormigheid. In Antwerpen lost The Veils de ene stapvoetse song na de andere, en dat verzandt in een sjokkerig ritme: ploeterend wordt doorgetrapt, voetje per voetje, zonder veel geloof in de eindspurt.
Met “Not Yet” van op Nux Vomica – nog altijd de enige échte klassieker van de band – komt er eindelijk wat peper in deze set. Het is een welkome ontlading, en ook in “The Ladder” hoor je hoe hij een nummer kan pakken. Gloedvol is het woord, net als voor alweer die pianomelodie van “My Foolish Heart”; een eerste echt hoogtepunt.
Nog eentje voor de canon: een stuwend “No Limit Of Stars”, dat van het strafste is dat Andrews de laatste jaren aan band heeft toevertrouwd. Jammer dat de boxen van Trix het stevig aangezette “Low Lays The Devil” daarna niet aankunnen, en iets gaat mee daveren. Deze club heeft nochtans al stevigere bassen te verstouwen gekregen, en het potig uitgevoerde nummer verdient beter. Andrews ontbindt meteen de genoemde duivels in de eindspurt. “Here Comes The Dead” is ziedend, “Jesus For The Jugular” hakt en snauwt net zoals vroeger.
In de bissen doet Andrews geen moeite meer om de schijn op te houden. Moederziel alleen komt hij terug om op gitaar eens diep uit het verleden te putten. “The Wild Son” – “None of my fears are as dear to me” – is er eentje uit debuutplaat The Runaway Found, toen hij nog een blozende puber was die ons met een stelletje leeftijdsgenoten ongemakkelijk te woord stond.
Het grootste applaus is vervolgens voor “Folding Branches”, een plakker van alweer Nux Vomica, waarna “Axolotl” met behulp van violist Dave Khan een laatste keer dreunt. En weg is de immer mompelende Andrews, met een “thank you”, en een “good night”.
Het was misschien niet de beste keer dat we The Veils zagen, maar het was toch alweer goed genoeg.
