Mechelaar Simon Spruyt rondt met een derde deel de reeks De ruiterlijke confessies van Dragon Dragon af. Na lange tijd werkte hij nog eens met een scenarist, Nicolas Juncker, en het resultaat is bijzonder geslaagd.
Dat Simon Spruyt een grote voorliefde heeft voor geschiedenis, bleek al wel vaker bij eerder werk, zoals Junker en De Tamboer van Borodino. Ook humor is altijd aanwezig in zijn werk, en soms wel van het scabreuze type. Toen Spruyt in 2022 van start ging met De ruiterlijke confessies van Dragon Dragon, was dit op scenario van de Franse scenarist Nicolas Juncker. Aangezien Spruyt meestal eigen scenario’s schrijft, was de verwachting dat een historische strip op andermans verhaal, nooit diezelfde stijl als een vintage Spruyt kon hebben. Nu, nadat de reeks afgerond werd met het derde deel, moeten we toegeven dat we ons hierin schromelijk vergist hebben.
Het verhaal van Pierre-Marie Dragon is een waanzinnige trip. Hoe hij ondanks een cocktail van lafheid en perversiteit er toch telkens weer in slaagt om de ontsnappen aan historische veldslagen en de wraak van grote koningen, is een plezier om te volgen. Wat legendarische anti-helden in de strip betreft, mag Pierre-Marie Dragon niet in het rijtje ontbreken.
Aan het einde van de 18e eeuw maakte Dragon deel uit van de dragonders, een eenheid van de infanterie te paard, in het Franse leger. Zijn seksuele appetijt zorgt dat hij voortdurend in nauwe schoentjes komt aangezien hij her en der legeroversten verleidt en ook toevallige passanten in zijn bed lokt. Zo wordt Dragon overal uitgespuwd maar komt hij er door puur geluk telkens gemakkelijk van af.
Drie delen lang volgden we hem op zijn pad als anti-held waarvoor je stiekem toch wel wat sympathie kon voelen. Met het sarcasme en absurdisme in het scenario bleef het allemaal vlot verteerbaar en bij momenten hilarisch. Deze strip werd vooral een compleet atypische historische strip waarin historische feiten de basis vormden voor een volstrekt niet-historisch verhaal.
Tegelijk met het laatste deel van De ruiterlijke confessies van Dragon Dragon, verscheen bij Oogachtend ook het soloalbum De Uitverkorene van diezelfde Simon Spruyt. In dat album laat hij zijn meer experimentele duivels los, waar Dragon Dragon in meer klassieke albums verscheen. Toch blijkt ook in Dragon Dragon dat Spruyt in elk project volstrekt zichzelf is en duidelijk zijn stempel drukt.
Na een reeks gelauwerde graphic novels is De ruiterlijke confessies van Dragon Dragon na lange tijd nog eens een meer klassieke stripreeks op andermans scenario. Het is al van De Bamburgers met Fritz Van den Heuvel uit de periode 2006-2012 geleden. Toch is ook Dragon Dragon een geslaagde samenwerking. Historische strips zoals we ze te weinig zijn, gedurfd en scherp, los van de vaak doodsaaie slaafse geschiedenislesjes die in strips afgehaspeld worden.
