Met Comeback brengen Jan en Raf Roosens hun eerste langspeelfilm. Ze tonen hun unieke cinematografische blik, maar vervallen in een eentonig verhaal vol clichés. Veerle Baetens vertolkt de succesvolle techno-dj Noémie, die ondanks haar oudere leeftijd en veertienjarige dochter, besluit haar muzikale carrière verder te zetten. Ava trekt mee het nachtleven in, waar ze steeds dieper verstrikt raakt in het egocentrische leven van haar moeder.
Hoewel Comeback het klassieke narratief van een slechte vader en goede moeder omdraait, brengt het verhaal weinig verrassends binnen het ‘coming-of-age’ genre. Ava wil koste wat kost de band met haar moeder herstellen, naar wie ze blindelings opkijkt. Op de kunsthumaniora bereidt ze haar eerste elektronische performance voor en trekt ze op met vrienden die haar aan haar moeder doen denken. Thuis duikt ze in de nostalgische muziekcollectie van haar ouders, maar ze beseft al snel dat ze het nachtleven in moet als ze echt dichtbij haar mama wil zijn. Noémie wordt neergezet als een ongeleid projectiel, een vis die niet te vangen valt (zoals Ava’s goudvis die haar kleur verliest als ze niet in het zonlicht staat). Ze is onvoorspelbaar, melancholisch en labiel, maar naast de breuk met Ava’s vader wordt haar gedrag niet verder verklaard of uitgediept.
De film springt van de ene naar de andere stuntelige dialoog tussen moeder en dochter. Het feit dat het duo in het echte leven ook moeder en dochter zijn weet weinig naturel toe te voegen aan de sfeer in de film. Daarvoor zorgt dan weer wel de Brusselaar Gorik ‘Zwangere Guy’ Van Oudheusden met zijn acteerdebuut als de bezorgde vader van Ava, die het nachtleven inruilde voor een carrière als chef-kok en yogasessies in zijn tuin. Hij vertolkt de tegenstrijdigheid van zijn gevoelens tegenover Noémie, terwijl de aandoenlijke band met zijn dochter mooi in beeld wordt gebracht.
Dat mooi in beeld brengen gaat de broers Roosens dan weer wel goed af. De analoge filmopnames op 16mm geven Comeback een warme esthetiek, waarmee ze de dreunende impact van de techno-scene lijken te verzachten. Zelfs in een donkere, zweterige club weet cinematograaf Sander Vandenbroucke schoonheid te vinden, waarbij zijn zoekende camera de jonge Ava niet uit het oog verliest. De film zit boordevol sprekende silhouetten en lichtflitsen, die het leven binnen en buiten de club met elkaar verbinden. De beweeglijke camera schuwt niet weg van close-ups en daagt de acteurs, alsook de jonge Billie-Louise Vlegels, vanaf de openingsscène uit om hun beste beentje voor te zetten. Daarin blinkt Baetens opnieuw uit, vooral in een aangrijpende scène waarin haar façade plotseling wegvalt en Ava’s beeld van haar moeder voor haar ogen verbrijzelt. Die scène, die veruit de beste in de film is, geeft een glimp van wat Comeback had kunnen zijn.
