Na de doortocht van Kaizers Orchestra weten we weer dat Vikingen strijdvaardig zijn. Al bedienen ze zich in de 21ste eeuw van gitaren, drums, opzwepende rock en een Balkansound om u tegen te zeggen, in plaats van de vervaarlijke snekken en drietanden van weleer.
In 2023 kondigde de Noorse rockformatie aan dat ze na tien jaar radiostilte op tournee gingen in hun thuisland. De concertreeksen (zeven opeenvolgende dagen in verschillende Noorse steden) waren in een zucht uitverkocht, de honger naar overrompelende rock was blijkbaar nog altijd groot. Al snel werd ook een kleinere Europese tournee aangekondigd, en zie, ook in de Roma waren de Noren in het publiek opvallend aanwezig, al kon je ook flarden Frans, Duits of Nederlands horen.
Maar zou het concert in de Roma een gezapig reünie-optreden worden of gingen ze voluit voor de verovering? Ruim anderhalf uur later bleek het laatste: ook al vierde bassist Øyvind Storesund zijn 50ste verjaardag en al naderen de andere bandleden ook deze leeftijd, ze hebben nog steeds dezelfde Sturm und Drang als waren het jonge veulens.
Een vast gegeven bij een Kaizers Orchestra-optreden is het opvallend instrumentarium. Naast drum/gitaar/basgitaar stonden op het podium twee gedeukte olievaten die op regelmatige basis door de bandleden mishandeld werden. Zo weten we nu ook waarom zanger Janove Ottesen beschikt over een meer dan behoorlijk gespierde borstkas, al moeten zijn vocale prestaties nog steeds niet onderdoen voor al het andere rockgeweld. En een mens zou denken dat Noorse teksten een belemmering zijn voor een concertbelevenis, maar ook dat obstakel weet Kaizers Orchestra goed te omzeilen: zeker, de teksten zijn belangrijk, maar wat nog belangrijker is, is de totaalbelevenis.
Ze staken stevig van wal met “Ompa til du dør”: de trein vertrok met een rotvaart en zou pas anderhalf uur later weer halt houden. Wat volgde was een overzicht van de rijk gevulde albumcollectie van de Noorse band. Van het punky “Bøn fra Helvete”, waar de kracht van metalen olievaten overweldigend is, naar het dronkemanslied met inhoud “En for orgelet og en for meg”, het passeerde allemaal de revue.
Dat Ottesen niet de enige goede zanger is, mocht gitarist Geir Zahl bewijzen in “Dr Mowinckel”, maar ook zijn gitaarkunsten mochten gezien worden, net als die van tweede gitarist Terje Winterstø Røtting, die daarnaast ook nog voltijds het publiek opzweepte.
Niet dat het publiek dat nodig had: bijna alle songs werden woord voor woord meegebruld, een lot dat ook de grootste hit “Hjerteknuser” onderging. Al had Ottesen liever gehad dat Kaizers Orchestra een “no hit wonder” was gebleven, zo liet hij zich voordien even ontvallen.
Een Kaizers Orchestra-concert is niet volledig zonder een bezoek van de duivel, die zich in “Begravelsespolka” van zijn meest duistere kant liet zien. Nooit geweten dat de duivel zo’n verdomd goede polka uit zijn vingers kan toveren. Even ging de groove verloren bij het begin van “Maestro”, maar ook dat mocht de pret niet bederven. Nog een laatste keer werden de olievaten tot gort geslagen en dan was het afgelopen. Dat was echter buiten het uitzinnige publiek gerekend dat vroeg om “Die Polizei” en prompt zijn zin kreeg.
De Noren kwamen, zagen en overwonnen, al maakte het publiek het hen niet al te moeilijk, daarvoor was de honger naar Kaizers Orchestra te groot.
